Archive for the 'Σαλιάρα' Category

Έρωτας ξανά

February 26th, 2008

Είναι απίθανα γλυκό και διασκεδαστικό να ξυπνάς έτσι. Τουλάχιστον για όσο διάστημα είσαι αναγκασμένος να σηκώνεσαι τόσο πρωί, είναι ο δεύτερος καλύτερος τρόπος που μπορώ να φανταστώ. Να ξυπνάμε γελώντας!

Ευτυχώς έχεις αντικαταστήσει τον τελείως βαρετό όσο και διαπεραστικό τόνο ξυπνητηριού με μια αγαπημένη μου μελωδία: somewhere over the rainbow…

Και είναι αστείο κάθε πρωί… χαράματα για το δικό μου βιολογικό ρολόι, να ακούω αυτή τη «χαλασμένη» μελωδία παιγμένη από το κινητό σου!

Και μέσα από τον ύπνο μου, να προσπαθώ να ακολουθήσω τις ψηλές νότες. Και να σκάω στα γέλια. Και να χαχανίζεις κι εσύ, σαν παράφωνο στρουμφάκι που είσαι. Σε έδωσα τώρα! Κι αφού το κλείσεις το ρημάδι, που το ‘χεις βάλει και μακριά για να αναγκάζεσαι να σηκωθείς, να ‘ρχεσαι γλιστρώντας κοντά μου, να με παίρνεις ολόκληρη, αγκαλιά, να μου ψιθυρίζεις καλημέρες και να φιλιόμαστε. Μέχρι να βαρεθούμε.

Και μετά και μετά.. να σηκωνόμαστε νευρικά, να τεντωνόμαστε, ντυνόμαστε και… να ξεκινάμε το πρωινό μας. Εσύ δηλαδή. Γιατί εγώ το κάνω για ψυχολογική υποστήριξη.

Το οποίο πρωινό, εδώ που τα λέμε, θα έπρεπε να είχε απαγορευτεί δια νόμου. Το πρωινό ξύπνημα και η πρωινή εργασία, εννοώ. Εγώ λειτουργώ βράδυ. Πολύ βράδυ. Το ‘χεις καταλάβει;

Το πρωί υπολειτουργώ. Κι όταν λειτουργώ, σκέφτομαι τι έκανα το προηγούμενο βράδυ. Οπότε είναι μία η άλλη. Είναι σα να μην είμαι εκεί. Ενώ το καλύτερο ωράριο, δεν θα μπορούσε να ήταν άλλο από ένα 18:00-06:00! Αμέ. Όλος ο νυχτερινός οργασμός παραγωγής ιδεών, φαντασιών κι ευστοχίας, στο πιάτο.

~

Κάθεσαι απέναντί μου και μου στέλνεις φιλιά. Έχουμε ανοίξει το Yahoo messenger και αλληλογραφούμε με καρδούλες και στίξεις. Τρίχρονα… τελείως. Έρωτας ξανά!

Πηγή εικόνας: www.arsgeek.com

Τα συναισθήματα έχουν μνήμη (Part I)

February 24th, 2008

- Νομίζω πως δεν μπορούμε να συνεχίσουμε. Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε στο παιχνίδι.

– “Μπορούμε να συνεχίσουμε… Ο ένας για τον άλλο”.

– Μέχρι… πότε;

– “Όσο πάει αυτή η ζωή. Είμαι μαζί σου. Είμαι για σένα”.

Είμαι σπίτι. Έχουμε τσακωθεί. Ξανά! Εγώ περιμένω τι θα κάνεις; Εσύ περιμένεις τι θα κάνω; Έχω τοποθετήσει πάνω στα πόδια μου μια ζυγαριά. Άσπρο-μαύρο.

Έχω τσιτώσει τα μπάσα κι ακούω Within Temptation το ζαχαρωτό “Say my name”

:Please say my name
Remember who i am
You will find me in the world of yesterday
You drift away again
Too far from where I am
When you ask me who I am

μεταφράζω ό,τι πονά

:Σε παρακαλώ πες τ’όνομά μου

θυμήσου ποιος είμαι

θα με βρεις στον κόσμο του χτες…

Πριν το γυρίσω σε Ella, αφήνω να παίξει από Wolfsheim το “Kein Zurück”. Όσο περιστρέφεται σα σβούρα ο διάλογός μας στο μέτωπό μου, άλλο τόσο τον σκεπάζουν οι στίχοι που πραγματικά αγαπώ και μέχρι πρότινος πίστευα πως είναι παρανοϊκό να τους έχει γράψει άντρας

:Weißt du noch, wie’s war
Kinderzeit… wunderbar…
Die Welt ist bunt und schön.
Bis du irgendwann begreifst,
Dass nicht jeder Abschied heißt,
Es gibt auch ein Wiedersehen

μεταφράζω

:Θυμάσαι ακόμη πως ήταν;

Παιδική ηλικία… απλώς υπέροχη

Ο κόσμος είναι πολύχρωμος κι όμορφος

Μέχρι που κάποια στιγμή αντιλαμβάνεσαι

πως δεν είναι όλοι οι αποχαιρετισμοί

ένα “εις το επανιδείν”!

Ένα κορμί στο τρία!

February 23rd, 2008

Τα παράτησα όλα και ήρθα μέσα.

Ήθελα τόσο πολύ να αγαπηθούμε. Ούτε αγκαλιά ούτε χάδια για απόψε. Σίγουρα όχι φιλί. Μόνο να κάνουμε έρωτα. Να εκτονωθώ. Να αναπνεύσω ξανά.

Σε γράπωσα, έμπηξα τα νύχια μου στη γράμμωσή σου. Σε ψηλάφισα, έπαιξα με τις τρίχες σου, σε ξύπνησα, μου χαμογέλασες. Αν δε μου καθόσουν απόψε/// Δεν υπήρχε περίπτωση. Δε θα σ’άφηνα. Θα θύμωνα στ’αλήθεια αν δεν άφηνες τον Μορφέα στην άκρη για λίγο.

Άλλωστε δε σε ήθελα (για) πολύ.

Και τώρα, απλώς ακόμη δεν έχω βρει την ανάσα μου. Κάπου πήγε. Κάπου κάθισε. Μακριά από σένα. Δε τη φτάνω από τη θέση μου. Πρέπει να σηκωθώ και να πάω να της μιλήσω. Α, ξέρω. Θα της βάλω κλασική μουσική. Και θα της πω πόσο πολύτιμη μου είναι και να μη στεναχωριέται. Και πως αύριο μέρα είναι. Θα τη φέρω κι αύριο κοντά σου.

Και θα απαιτήσω ξανά έρωτα. Θα τον πάρω μόνη μου. Και θα προλάβω να σου κλέψω το ταίρι της. Για να μην είναι μονάχη. Γιατί τελικά γίνεται, ενώ σε θέλω και σε έχω, να μη μου φτάνει.

Να μη μου φτάνεις

;

Πηγή εικόνας: www.houstonphoto.com

Σαν κόκκινο μπαλόνι

February 14th, 2008

(Πηγή εικόνας: www.bansky.co.uk)

~

Είναι όμορφα! Είμαι όμορφη κι αστραφτερή πολύ.

Είναι ζεστά. Κι αιστάνομαι την καρδούλα μου πιο ζωηρή!

Είμαι σκανδαλιάρα, είμαι ελαφριά. Είμαι κόκκινη, έτσι για αλλαγή, και δε με ενοχλεί.

Αν και το κόκκινο ποτέ δεν ήταν αγαπημένο χρώμα. Κάθε άλλο.

Όταν όμως σε βλέπω και γλυκαίνει τόσο πολύ το πράσινο μάτι μου, όταν οι μορφασμοί και οι αντιστάσεις μου γίνονται ανήλικοι, όταν η επιδερμίδα μου χοροπηδά και μαλακώνει προκλητικά, ώστε να την αγγίξεις και να μη τη χορτάσεις γρήγορα, τότε ναι, είμαι κόκκινη.

Είμαι ερωτευμένη μαζί σου.

Είμαι ερωτευμένη, γιατί γελάμε μαζί.

Είμαι ερωτευμένη γιατί όταν αγκαλιαζόμαστε, δεν αφήνουμε ούτε ένα εκατοστό αγάπης να ξεφύγει από τα σώματά μας.

Είμαι ερωτευμένη γιατί είσαι άσπρο/ Επειδή με κοιτάς στα μάτια/ Επειδή είσαι τρυφερός / Επειδή μου δείχνεις ότι με θες με χίλιους δύο τρόπους…

Είμαι ερωτευμένη γιατί προφταίνεις και με πιάνεις όταν φλερτάρω με την παράνοια, και κάνεις στην άκρη, όταν κοιτάζω τον αέρα.

Είμαι ερωτευμένη μαζί σου, γιατί με κάνεις να θέλω να ‘μαι

~

στο αfιερώνω

Πηγή εικόνας: www.ppw.org

Κοιμήσου μέσα μου…

February 13th, 2008

… σα να χορεύουμε τανγκό ή βαλς.

Βάζεις τη χούφτα σου στην αρχή δειλά και μετά με δύναμη μέσα στην παλάμη μου.

Ανοίγεις διάπλατα τα δάχτυλά σου και ψηλαφείς τα δικά μου.

Μου χαϊδεύεις τις άκρες, τα άκρα, την αύρα μου.

Κι όπως γέρνεις το κεφάλι στο σβέρκο μου κι ανασαίνεις μέσα στα όνειρα που σχηματίζουν τα μακριά μου μαλλιά, αφήνεσαι και κρύβεις το χέρι σου μέσα στο δικό μου.

Για να κοιμηθούμε μαζί, για να κοιμηθείς μέσα στο χέρι μου, για να κοιμηθείς μέσα μου.

Πηγή εικόνας: meneksedia2.pblogs.gr

Πηγή εικόνας: www.seedsofunfolding.org

Έχεις πλάκα, το ξέρεις;

February 12th, 2008

- Ξανακουρδίστηκα! Πέρασα υπέροχα χτες, σ’ευχαριστώ.

– «My pleasure»

– Αν είναι να είσαι πάντα τόσο διεκδικητικός, τόσο ερεθισμένος και να μου δείχνεις πόσο απόλυτα με ποθείς, να πηγαίνω πιο συχνά σπίτι μου για 1-2 μέρες!

– «Μην τολμήσεις».

– Θα μου πάρεις δώρο για του Αγίου Βαλεντίνου;
– «Όχι!»

– Γιατί;

– «Εσύ είσαι το σκληρό αντράκι από τα Εξάρχεια που καίει το σουτιέν του και βγαίνει πάντα μπροστά;»

– Έναν Άγιο Βαλεντίνο περιμένουμε ΚΑΙ εμείς για να πηδηχτούμε και να λάβομεν δωράκια! Που να σου εξηγώ τώρα…

Ρε γαμώτο, κοίτα να δεις που αντί να γράφω περί έρωτος και μαλακίας, μου ‘ρθε να γράψω για αυτό τον Άγιο, που μόνο οι γυναίκες τον γουστάρουν. Όχι πες μου ότι θα σου κακοφανεί να λάβεις την Πέμπτη ένα κόκκινο ρόδο! Εγώ του ζήτησα μπλε, αλλά δε θα τα χαλάσουμε σε αυτό. Πες μου ότι θα σε χαλάσει να λάβεις και τίποτα άλλο. Δεν εννοώ σκαμπίλι. Δώρο εννοώ. Διόλου! Οπότε; Άστον να γκρινιάζει ότι είναι ξενόφερτη αηδία. Μια φορά το χρόνο είναι ούτως ή άλλως. Θα επιβιώσει! Για σένα θα το κάνει…

Κι αν μάλιστα σε βάλει κάτω κι ασχοληθεί αποκλειστικά και μόνο μαζί σου όλη μέρα κι όλο το βράδυ –σημαντικό αυτό!-, ε, τότε, καλοδεχούμενος ο άγιος τούτος. Εγώ πάντως το έχω αποδεχτεί: οι γυναίκες παραπονιόμαστε, οι άντρες γκρινιάζουν! Οι γυναίκες ζητάμε, οι άντρες απαιτούν. Οι γυναίκες κάνουν αυτό που τους έμαθε η μαμά τους, οι άντρες σου κάνουν… χάρη! Πλάκα κάνω, ok; Αν ο άντρας θελήσει να μείνει μαζί σου και δεν είναι μαλάκας, θα περάσεις υπέροχα. Τώρα αν εσύ θέλεις να μείνεις μαζί του και δεν είσαι μαλάκας, τότε ο άντρας αυτός θα ευτυχήσει. Αρκεί να μπορέσει να το αναγνωρίσει μέσα του!

Για πιο βαθυστόχαστες συναισθήσεις, tune in μεταμεσονύχτια…

Πηγή εικόνας: les.plus.simples.com

Αγάπησέ με

February 7th, 2008

- Με κάνεις να είμαι θλιμμένη. Με κάνεις να είμαι δυστυχισμένη τώρα. Με κάνεις να μη θέλω να σε κοιτάξω.
– «Λυπάμαι. Δεν το κάνω επίτηδες».
– Το κάνεις όμως! Φύγε. Θέλω να μείνω μόνη.
– «Δε θέλω να φύγεις ποτέ. Δε θέλω να χωρίσουμε ποτέ. Εσύ είσαι η γυναίκα μου».
– Ναι… : ) Το βλέπω.
– «Τα μάτια σου δείχνουν σκέψεις. Τι σκέφτεσαι;
– Τίποτα.
– «Πες μου σε παρακαλώ… Πονάς;»
– Δε σε αφορά.
– «Με αφορά. Πάντα θα με αφορά».
– Σε αφορά μόνο για όσο θα είμαστε μαζί. Για το σύντομο αυτό διάστημα.
– «Το σύντομο διάστημα θα είναι για πάντα».

Έχεις τρυπώσει το κεφάλι σου ανάμεσα στα πόδια μου, μου έχεις τραβήξει τα χέρια και τα έχεις κλειδώσει μέσα στα δικά σου και με κοιτάζεις ανάποδα. Μου λες… Όλο μου λες. Πρώτα μου κάνεις και μετά απλώς μου λες… Και οι λέξεις, οι δικές σου, είναι σφουγγάρι που σβήνει. Που διορθώνει. Που διαγράφει. Μη λες, μην κάνεις! Νομίζεις ότι οι λέξεις σου απαλύνουν; Μην το κάνεις αυτό. Πρώτα μου κάνεις, μετά μου λες. Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό.

Τώρα που είσαι έτσι, ανάποδα, σημαίνει ότι και οι λέξεις σου βγαίνουν ανάποδα; Το πάνω χείλος έγινε κάτω, και το κάτω επάνω. Έτσι και οι έννοιές σου ανάποδα σημαίνουν; Το αντίθετο σημαίνουν; Ή μήπως διαβάζονται ανάποδα; Ή μήπως εμείς οι δυο ταιριάζουμε γαλήνια μονάχα όταν κοιταζόμαστε ανάποδα; Τα χείλη μου στο μέτωπό σου και τα μάτια σου στο πηγούνι μου. Τότε μόνο γινόμαστε κλειδί και κλειδαριά, αράχνη και ιστός, οι πέντε αισθήσεις;

Θέλω για μια φορά να μην πεις. Να μην προλάβεις να πεις. Μόνο να κάνεις. Τα σωστά πράγματα, τις σωστές σκέψεις. Εμένα μέσα σε σένα. Κι εσένα μέσα σε μένα. Μπορείς να το κάνεις αυτό; Αγάπησέ με και δείξ’το μου. Μη με πονάς!

Πηγή εικόνας: www.freewebs.com

Για έναν άντρα

January 20th, 2008

Σήμερα έχει τα γενέθλιά του ένας πολύ ξεχωριστός και πολύ δικός μου άνθρωπος.

Ένας άνθρωπος που, χωρίς να το γνωρίζει, μου έχει δώσει ήδη, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, μεγάλα μαθήματα, αλλά και έναν απίστευτα σημαντικό θησαυρό.

Ένα πλάσμα που κάθε μέρα με ανέχεται και με ηρεμεί, με γεμίζει μέλλον και αγάπη.

‘Ενας άντρας που μου απέδειξε, χωρίς ποτέ μου να του το ζητήσω, ότι αν λατρέψεις κάποιον, μπορείς και να τον μεταμορφώσεις χωρίς να τον αγγίξεις και να ρουφήξεις τα θετικά του και να απαλύνεις τα μείον του.

Στο αfιερώνω


(Πηγή εικόνας: www.imageshack.us)
Χρόνια σου όμορφα, υγιή και ταξιδιάρικα. Και χρόνια μας πολλά.

A.l.l. baby

Σε ερωτεύομαι κάθε μέρα ξανά

January 18th, 2008

Είμαι κρυμμένη πίσω από χιλιάδες άδεια cd, που καθρεφτίζουν το ουράνιο τόξο, την ίριδα που σχηματίζει ο λαμπτήρας.

Παρακολουθώ τα δάχτυλά σου πάνω στο πληκτρολόγιο να χοροπηδάνε ρυθμικά κι αποφασιστικά.

Το στόμα σου είναι σφιγμένο, καθώς μουρμουράς γραμμές κώδικα στην άβολη wide screen οθόνη που τρεμοσβήνει.

Κι από το βάθος, μια άλλη λάμψη, η τηλεόραση, ξεχασμένη σε κάποιο κανάλι, φέγγει το μοναδικό φως στο διπλανό δωμάτιο.

Αναρωτιέμαι στα διαλείμματα που κάνεις στο μυαλό σου, τι να σκέφτεσαι;

Που κατευθύνεις τη σκέψη σου;

Πόσο με έχεις αφήσει να μπω στ’αλήθεια μέσα σου.

Κι ανυπομονώ να τελειώσεις το πρόγραμμα με το οποίο έχεις καταπιαστεί μια ολόκληρη εβδομάδα τώρα, για να τρέξεις προς το μέρος μου, να γονατίσεις και να με πάρεις μια τεράστια, πολύ τρυφερή αγκαλιά.

Ή να με σηκώσεις με νόημα από την καρέκλα, να τυλίξεις τα χέρια μου γύρω από την πλάτη σου και να αναστενάξεις πόσο σου ‘λειψα, γλυκαίνοντας το πρόσωπό σου.

Ή να κάνεις κάτι, τελοσπάντων, για να σ’αγαπήσω από την αρχή, να σ’ερωτευτώ και σήμερα. Να ξέρω, πως κάθε πόρος σου με έχει ανάγκη και κάθε ανάσα που παίρνεις με βάζει ακόμη πιο μέσα σου.

Πηγή εικόνας: confluxfestival.org

Οφθαλμαπάτη της καρδιάς

January 7th, 2008

Είναι περίεργο το πώς μπορεί να αλλάζει θέση η ζωή μας. Λες και την κοιτάμε από διαφορετική γωνία, με περισσότερο φως ή λες και ξαφνικά ψηλώσαμε και πολλά πράγματα μας φαίνονται πιο μικρά κι αδιάφορα.

Ξέρω ότι αυτό που ετοιμάζομαι να δημιουργήσω είναι πολύ προσωπικό. Θα μου πεις, γιατί τα άλλα, τα σαρκικά, δεν είναι τελείως μα τελείως δικά μου; Ναι, αλλά για κάποιο λόγο, δε διστάζω να τα αποτυπώσω εδώ “πάνω”, εδώ “μέσα”.

Τούτο όμως αποτελεί και μια περγαμηνή του παρελθόντος και είναι κάτι, να, πιο ψυχικό. Από κείνα κει που συνειδητοποιείς όταν έχεις γίνει λιώμα πια και το μάτι σου δε λέει να στεγνώσει.

Κι όμως τώρα είμαι (ακόμη) νηφάλια, αν και έχω μπει σε μια υπερπροσπάθεια να ζαλίσω τα σωθικά μου. Με μπύρες, έστω. Γίναμε φτηνιάρηδες μπεκρήδες βλέπεις.

Είχα πάρα πολύ καιρό να κάνω σοβαρή σχέση. Δεν ξέρω κι αν είχα μπει ποτέ μου σε αυτό το τριπάκι. Σίγουρα είχα ερωτευτεί σφόδρα… Τότε… Και τόσο! Και πάντα νόμιζα ότι κανείς και τίποτα δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει εκείνη τη λατρεία, την εξύψωση, την ανάγκη υποτίθεται. Του να νομίζεις τόσο γλυκά και βασανιστικά πως δεν μπορείς να κάνεις βήμα χωρίς τον άλλο. Πως αν βγεις έξω χωρίς να τον έχεις αγκαλιά ή χεράκι-χεράκι, δε θα ισορροπήσεις αρκετά και θα γκρεμοτσακιστείς. Θα παραπατήσεις και θα χτυπήσεις ανεπανόρθωτα.

Οφθαλμαπάτη της καρδιάς.

Και μετά αγάπησα φυσικά. Υπήρξε μάλιστα ένας άνθρωπος στη ζωή μου, που ποτέ μου δεν τον ερωτεύτηκα. Τον αγάπησα κατευθείαν. Μουσικός στο επάγγελμα. Η μεγάλη μου αδυναμία. Ανέκαθεν.

Τώρα, τόσα χρόνια μετά, αιώνες ολάκεροι, έχει μπει κάτι στη ζωή μου, που τολμώ να το αντικρίσω και να το αντιμετωπίσω ως σχέση. Ναι, σοβαρή. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Διότι εγώ τα έχω και λιγουλάκι μπερδεμένα στο μυαλό μου, ως άνθρωπος των άκρων.

Αλλά έτσι τη λένε οι πολλοί. No?

Σχέση σοβαρή λοιπόν. Από κείνη, όχι που ετοιμάζεσαι να την αλυσοδέσεις με βέρες και κουφέτα, αλλά από κείνη που λες “είμαστε μαζί” βρε παιδί μου. Και οι σερπαντίνες σε αυτή την περίπτωση είναι η συγκατοίκηση, το μοίρασμα και η προσφορά πολλών πραγμάτων, η αλήθεια που γίνεται συνείδηση και κατόπιν υποσυνείδητο του ότι “εσύ είσαι ο σύντροφός μου”. Επικίνδυνη λέξη, κατ’εμέ. Αλλά εγώ, από την άλλη, είμαι και άνθρωπος που πάντοτε φοβόταν την εφ’όρου ζωής δέσμευση. Δηλαδή τι; Δεν θα μπορέσω ποτέ ξανά να πάω με άλλον; Κι αυτό τώρα είναι καλό πράγμα;

Μέχρι να πεθάνω μαζί σου θα είμαι; Πολύ μονογαμία. Αφόρητη.

Και ναι, τα τελευταία χρόνια αλήτεψα καλά. Μεταξύ μας πάντα αλήτευα και το ‘κανα με τους δικούς μου όρους. Κι ευτυχώς για την αυτοπεποίθηση και την ερωτική μου παιδεία, γινόντουσαν αποδεκτοί. Και τους άντρες που “επέλεξα” τους έβαλα όπου ήθελα εγώ. Και για όσο, φυσικά. Και είχα την ανεξαρτησία μου ανέγγιχτη και τα πρωινά μου καθαρά.

Όσο όμως κι αν γούσταρα το παιχνίδι, τόσο δεν μπορούσα παρά να βλέπω φιλιά γύρω μου και να κολλάω. Δε νομίζω ότι υπήρξε ποτέ  στιγμή και διάθεση, που να είδα ζευγάρι να κρατιέται χεράκι-χεράκι και να μην αιστανθώ ότι το θέλω κι εγώ αυτό, για μένα.  Ήθελα γαμώτο έναν άνθρωπο για μένα, ήθελα να μπορώ να μοιραστώ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Κι όσο πάει. Ήθελα να έχω ένα πλάσμα τόσο κοντά μου, μια ψυχή που να της εμπιστευτώ τη φορεσιά μου κι αυτή να τη σεβαστεί. Να μη μου την τσαλακώσει. Και ήθελα να κάνω σχέση. Εδώ και δύο χρόνια, χτιζόταν αυτός ο πυρετός. Του “είμαι έτοιμη”. Νομίζω…

Κι όσο κορυφωνόταν αυτή η καμπύλη, τόσο αιστανόμουν ότι αρκετά έπαιξα και πως μπορώ τώρα να κοιτάξω έναν άντρα και να τον δω ως άνθρωπο. Κι όχι σαν… !

Και τώρα που έχω όλα τα χάδια και τις αγκαλιές του κόσμου, όλα τα όνειρα του “κοιμόμαστε αγκαλιά” και “ξυπνάμε με φιλιά” κι όλα τα αγγίγματα, στα οποία έχω αδυναμία, βλέπω πως ένας μεγεθυντικός φακός έφερε κοντά μου όσα έβλεπα, κι όσα κατά καιρούς έζησα. Αποσπασματικά, για λίγο, έστω.

Και βλέπω πως, ακόμη και σε μένα, έναν άνθρωπο τελείως ατίθασο, που δεν αντέχει να ανήκει πουθενά, εκτός ίσως από τη Μουσική και τον αέρα,  φτάνει το μαγικό ραβδί. Και γαληνεύω ξέροντας πως τώρα μπορώ να σε κοιτώ. Κι ας μη σε έχω αύριο. Είναι όμορφο, το να γεμίζεις ευτυχία από έναν και μόνο άνθρωπο! Κι ας μη θέλουμε να παραδεχτούμε πως έχουμε ανάγκη…

Μη γελάσεις.

« Prev - Next »