blog +Ο- σφαιρα

demon November 25th, 2007

Μα τι είναι αυτή η μαλακία που βαράει εσάς τους άντρες κι όταν αρχίσει η γκόμενα να σας κατσαδιάζει με το δίκιο της, εσείς απλώς σκάτε; Γουρλώνετε τις χάντρες σα μικροί κι ανυπεράσπιστοι ασβοί, κοιτάτε μες τα μάτια, αφού πρώτα ελέγξετε εξονυχιστικά όλο το ταβάνι, τους τοίχους και το δάπεδο, κι απλώς περιμένετε. Μέχρι ή να χτυπήσει το τηλέφωνο, κουδούνι, πόρτα κλπ. ή να εκραγεί η άλλη και να βάλει τα κλάματα. Οπότε και από θύτης περνάτε στο ρόλο του παρηγορητή.

Τι μας λες;!

Ok, παρεξηγηθήκαμε από μια χαζομάρα και μισή. Έφταιγες, φυσικά. Κι εγώ πληγώθηκα. ΦΥΣΙΚΑ. Και σου ζήτησα τα ρέστα. (φυσικά). Κι εσύ απλώς ανασήκωσες τους ώμους, μου χάιδεψες τα μαλλιά μπας και πιάσει το “κόλπο” κι απέμεινες να κοιτάς μια τα μάτια μου μια τον τοίχο. Μια τα μάτια μια τον τοίχο.

Ε, στο τέλος κι αφού είχα χάσει κάθε κουράγιο και συναίσθημα, σε ρώτησα: “Μα γιατί όταν κάνετε μαλακία και η γκόμενα σας λέει ότι τη γράφετε, αντί να επανορθώσετε δε μιλάτε; Δεν έχεις να πεις τίποτα;;; Με έκανες να κλάψω κι εγώ δεν κλαίω”. Για να λάβω τη χρυσή, πέρα για πέρα αντρική απόκριση: “Γιατί είστε εύφλεκτες μωρό μου. Δεν ξέρεις ποτέ πώς θα αντιδράσει η άλλη”. Ok, πώς σου φαίνεται ο καναπές για απόψε;

Ήταν τόσο απλό. Αρκεί να με έπαιρνες αγκαλιά -που με πήρες- και να μου ζητήσεις να μη φύγω απόψε. Ναι γαμώτο. Αρκούσε να μου πεις πώς νιώθεις! Αρκούσε να μου πεις τι θες, ότι με θες.

Γιατί δε μου είπες ότι θες να μείνω; “Μα το ξέρεις ότι δε θέλω να φύγεις”. Κι ότι μ’αγαπάς το ξέρω, αυτό δε σημαίνει ότι δεν το λέμε. Και πάλι αυτή η γαμημένη η σιωπή, που καλύπτει τα πάντα σαν τον πιο διαπεραστικό, λευκό θόρυβο.

Μη μας το ξανακάνεις αυτό, να χαρείς. Δεν υπάρχει λόγος να μη μιλάμε. Δεν υπάρχει λόγος να μη μου λες. Μ’αγαπάς, το ξέρω. Άφησέ το εκεί λοιπόν.

~

στο αfιερώνω

• Σαλιάρα
• Comments(3)

demon November 22nd, 2007

-Γιατί γράφεις για μένα;

Γιατί είσαι η ζωή μου!

-Μμμ ωραία ρόγα.

Πλάκα κάνεις, έτσι; Αρχίζω να πιστεύω ότι δεν υπάρχει λόγος να προσπαθώ να καταλάβω πώς ο εγκέφαλός σου μπορεί να ασχολείται μονάχα με ένα πράγμα τη φορά κι αυτό το ένα πράγμα, είναι φυσικά πολύ συγκεκριμένο. Στήθος, κώλος και λοιπά.  Γιατί το συναίσθημα είναι καθαρά γυναικεία υπόθεση; Γιατί το φλερτ, η ρομαντικότητα, η ατμόσφαιρα, το ντελικάτο, η γοητεία, η έκφραση να ανήκει στη γυναίκα;

Αφού ξέρεις ότι νιώθεις, αφού γνωρίζεις ότι ποθείς, ότι ονειρεύεσαι, ότι θες, ότι έχεις, ότι σου μιλά κι ότι έχει κρυφτεί μέσα σου, γιατί δεν το λες;

Έχεις ξαπλώσει πάνω στο γρασίδι που εκτείνεται όσο το μάτι μπορεί να καλπάσει κι απολαμβάνεις τη μεταμεσονύχτια σιέστα. Κάτω από την ολόγιομη τρίαινα του φεγγαριού αναπνέεις βαριά, βγάζοντας πηχτές φυσαλίδες από την άκρη του στόματός σου. Η θηλυκή, έφηβη πυγολαμπίδα έλκεται από την επιδερμίδα σου και σε πλησιάζει. Ανακαλύπτει το λακάκι σου και χώνεται στη γλυκιά σχισμή του. Και κουλουριάζεται εκεί. Και ξάφνου, εσύ, ενώ αισθάνεσαι το χάδι από τα φτερά της να σε νανουρίζει, μαγεύοντάς σε, τη διώχνεις νευρικά με το χέρι, σπρώχνοντας τις φλέβες της. Και σε δυο λεπτά που θα έχεις αλλάξει πλευρό, ατάραχος, εκείνη θα ονειρευτείς. Εκείνη θα λαχταρήσεις. Θα δεις μέσα στο πανί του ονείρου, πως η πυγολαμπίδα ξανάρχεται. Επιστρέφει στο λακάκι σου και στο ζεσταίνει και πάλι.

Μέχρι να τη διώξεις.

Μέχρι να με διώξεις.

Μέχρι να πάψεις να πατάς και να γλιστράς πάνω στο γρασίδι.

• Σαλιάρα
• Comments(0)

demon November 22nd, 2007

“Θες να χωρίσουμε;”

Γιατί το λες αυτό τώρα;

“Για πλάκα” –

Σκέφτομαι… όταν μια σχέση παύει να είναι ένα ακόμη παιχνίδι γάτας-ποντικιού που θα κρατήσει κάποιες νύχτες και θα χαλάσει κάποιο ξημέρωμα, χαλάει πιο εύκολα ή πιο δύσκολα;

Μπορεί να φαίνεται ότι το σοβαρό συνοδεύεται και από το δύσκολο. Όμως θαρρώ πως όταν κάτι γίνεται στιβαρό, συνήθως γκρεμίζεται από ένα και μόνο φύσημα παρά από τον ίδιο τον ανεμοστρόβιλο.

Είμαστε τόσο σίγουροι ότι θέλουμε να είμαστε μαζί, να ζήσουμε, να παλέψουμε, να χτίσουμε, να γελάσουμε, να δούμε, να γνωρίσουμε και τελικά, πόσο έτοιμοι είμαστε να αντιμετωπίσουμε το απλό; Την κουρτίνα πριν ανοίξει για τη σκηνή, για την επόμενη πράξη ή έστω για την πρόβα;
Όσο σε κατευνάζει η ιδέα ότι μοιράζεσαι την ψυχή σου με έναν ακόμη άνθρωπο που μυρίζει όπως κι εσύ, τόσο ανατριχιάζεις στην ιδέα ότι θα είσαι μαζί του μια ζωή. Και ίσως η ένωσή σας να μην τελειώσει καν εκεί.

Ίσως κάθε φορά που γυρνάς την υδρόγειο με τα δάχτυλά σου, περνώντας πάνω από ωκεανούς και βουνά με τα μάτια, να προσγειώνεσαι στην ίδια σχεδία. Με τον ίδιο ερασιτέχνη οδηγό, να προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει, πηγαίνοντας αντίθετα στο ρεύμα. Κλωτσώντας πετραδάκια μέσα στο πηγάδι, αιχμαλωτίζοντας τα μικρά πούπουλα του αέρα, κλείνοντας το ράμφος στα παγώνια και κοιτάζοντας ανάποδα την πυξίδα.

Όταν ο βορράς γίνει νότος, οι αγωνίες μου θα αναγεννηθούν σε σταλαγματιές από επιθυμίες. Πολύχρωμες και πολυγωνικές, διάφανες κι εξαιρετικά λαμπερές. Κι εσύ θα καθρεφτίζεσαι στα περισσότερα κρυσταλλάκια. Χωρίς το συγκεκριμένο χιούμορ όμως : ) Μα με εμένα στο μέτωπο, για πάντα.

Πηγή: upload.wikimedia.org

• Σαλιάρα
• Comments(0)

demon November 17th, 2007

Δε σκοπεύω να το ακούσω, αλλά το έχω συνέχεια από κείνη την ώρα στο μυαλό μου. “Black Celebration” από Depeche Mode φυσικά. Στην προσπάθειά μου να γυρίσω σπίτι, ψάχνοντας για εκείνο το σημάδι που είχα βάλει μετά την πλατεία και το περίπτερο, το μάτι μου καρφώθηκε στο εστιατόριο-ταβέρνα με τον πολύ ευφάνταστο και μαύρο τίτλο: “Ο μόνος”. Τώρα τι εννοεί ο ποιητής, πραγματικά μόνο ο ίδιος μπορεί να δώσει εξηγήσεις σε τούτη την κοινωνία. Είναι ο μόνος, όπως λέμε μοναδικός ή μήπως μόνος κι έρημος;

Εμένα το mood μου αποφάσισε αυτόβουλα και χωρίς να με ρωτήσει βεβαίως, να σαλπάρει στη δεύτερη εξήγηση κι έτσι όπως ήμουν, ψιλομαστουρωμένη από τον αέρα, “έπεσα” τελείως. Κατάφερα να βρω το σπίτι κι αφού έβαλα πλυντήριο βάζοντάς το απλώς στην πρίζα, ξεκίνησε η πολύλεπτη συζήτηση του τί θα φάμε σήμερα.

Μακαρόνια, τι άλλο; Με μανιτάρια, κόκκινη σάλτσα, λίγο τυράκι και κάποια καρυκεύματα έτσι για να ξεγελαστεί ο ουρανίσκος. Εντάξει. Το επόμενο βήμα είναι να βγούμε και να τα προμηθευτούμε όλα αυτά τα καλούδια. Η αλήθεια είναι πάντως, ότι το τυρί, σαν ιδέα, δε μου κολλάει με τα μανιτάρια. Αλλά όπως μου επισημαίνεις, εσύ είσαι ο σεφ, για απόψε τουλάχιστον. Μεταξύ μας, θα είσαι και για όσα χρόνια είμαστε μαζί : )

Τελικά δεν έχω καταλάβει. Θες δώρο ή δε σε νοιάζει ιδιαίτερα; Με το που βλέπω τους αριθμούς να τρέχουν, και πάνω από το 23:59 να αναγράφεται η απόλυτη ώρα μηδέν, δίνω έναν πήδο κι έρχομαι να σε πνίξω στα χαμόγελα. Επέτειος. Επιτέλους. Αυτό το πολύχρωμο, ρευστό ξωτικό το περίμενα 30 μέρες τώρα. Να βγει από το κουκούλι, από τη φόρμα, τις ρίζες και να σβήσει το ανάγλυφο κεράκι. Φου!

Μηδενίζουμε και πάλι το κοντέρ και πάμε για τις επόμενες 30 μέρες. Ή μήπως 31; Μη με μπερδεύεις. Δεν ήμουν ποτέ καλή στα Μαθηματικά. Αν και θα μπορούσα…

Δεν άντεξα χωρίς ήχους. Μόλις έβαλα στο pc το “Oceans of Time” από τον Axel Rudi Pell.

Αγορίστικες στιγμές υπάρχουν; Αρσενικές στιγμές, στις οποίες να ξεχνάτε ότι είστε τενεκεδένια πλάσματα και να γίνεστε αναρριχητική πλαστελίνη, που είναι ικανή να δείξει και να δειχτεί; Τώρα, αυτό το μπολ γεμισμένο με νερό και κεράκια σα νούφαρα, με τούρτα μοιάζει. Πάμε… με το ένα, με το δύο… Κατάπιε τις φλόγες κι άσε μόνο το νερό να μας ποτίσει…

Όντως σ’αγαπώ και το συνειδητοποιώ κάθε φορά που κοιτάζω μέσα σου. Και τρομάζω…

Πηγή: images.traveltips.gr/

• Σαλιάρα
• Comments(0)

demon November 13th, 2007

Γιατί θες να “μείνουμε” μαζί;

Επειδή σ’αγαπώ και θέλω να είμαστε συνέχεια μαζί…

Αν μου δέσεις αυτή τη σκουριασμένη άγκυρα στον αστράγαλο, δε θα μπορέσω πια να αναρριχηθώ μέχρι το σπίτι μου. Θα σε κοιτάζω κάθε πρωί και θ’αναρωτιέμαι τι χρώμα έχεις διαλέξει σήμερα. Και τα βράδια θα απλώνω τα δάχτυλά μου πάνω στα μάτια σου και θα σκεπάζω το βλέμμα σου, ώστε να μπορέσω να κλέψω πίσω τις δικές μου στιγμές.                      

Εσύ αναποδογύρισες τη θάλασσα; Κράτησες την πήλινη γαβάθα στα χέρια σου και με μια κίνηση κατάβρεξες όλα τα αστέρια…

Βραχυκύκλωσες το φως, τη νύχτα και την ισορροπία των φύλων.

Με αναγκάζεις να ξαναγίνω γυναίκα. Μ’αναγκάζεις να χώνομαι κάτω από τα μπράτσα σου, να κοιμάμαι προς το μέρος σου, να ακουμπάω το πρόσωπό μου πάνω στο δικό σου, να με νοιάζει ο πόνος σου, να χαϊδεύω τις ατέλειές σου, να σε περιμένω…

Ένα κανονικό ζευγάρι που χορεύει βαλς πάνω στον πάγο και στροβιλίζεται μαζί με τις στάχτες. Χωρίς να προλαβαίνει να ονειρεύεται. Απλώς να ζει τις επιθυμίες του, προκαλώντας τες.

Θέλεις να ξενυχτήσουμε απόψε παρέα; Να μεθύσουμε μαζί, να γευτούμε το ίδιο φαγητό, να γράψουμε στο ίδιο blog, να κοιτάξουμε τις ίδιες νότες, να γδύσουμε ο ένας τον άλλο, να γλείψουμε ο ένας τους μύες του άλλου, να μιλήσουμε ο ένας στα μάτια του άλλου, να μπούμε ο ένας μέσα στις σχισμές του άλλου;

Όταν αιστανθώ πως μπορώ να σε αφήσω, θα σου πω το μυστικό. Κι όταν καταφέρω να ζήσω χωρίς το φάντασμά σου, θα είμαι δική σου, μαζί σου και θα συζητώ με τις ψυχές σου.

Είμαι… ήμουν… σε έχω.

• Σαλιάρα
• Comments(0)

demon November 8th, 2007

Σκέφτομαι να σου τα δώσω ‘ΟΛΑ. Μια απίστευτα συνειδητοποιημένα αγάπη συμβαίνει μέσα μου. Κι όταν μου δίνεις αυτό το βλέμμα και σε βλέπω να λιώνεις μπροστά στα μάτια μου, ξέρω ότι αυτό που κάνουμε είναι ισορροπημένο στο υπερπέραν, με κάθε χρώμα, κάθε ύλη, κάθε άγγιγμα που έχει δοθεί ποτέ.

Αν ποτέ σε κοιτάξω και δω απλώς δυο γυαλιστερές χάντρες, θα φύγω. Θα μουτζουρώσω το τέλος και δε θα σε πάρω μαζί μου.

Απόψε έτρεμες πάνω στο σώμα μου και με ακούμπησες παντού πάνω στην έξαψή σου. Και κάθε παλάμη που έβαζες πάνω μου, ήταν κι από ένα σημάδι. Να είσαι εκεί… catch me and don’t let me fall. Είσαι το αστρικό όνειρο του τώρα μου.

Κατέβασέ με από το σύννεφό μου κι άσε με να παίξω γύρω σου. Απλώς να αγγιζόμαστε κάθε στιγμή, κάθε ανάσα, κάθε χωροσκέψη.

Δεν υπάρχει τίποτα αληθινό γύρω μου. Απλώς ό,τι κάνουμε, κάθε μέρα, έτσι γίνεται. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, γιατί έτσι είναι εναρμονισμένο από το υλικό που είμαστε φτιαγμένοι. Είναι δυνατόν χωρίς να περιμένεις και χωρίς να ανοίγεις το φως κάθε μέρα, να τυλίγεσαι γύρω από τον πύρινο ιστό;

Θέλω να είσαι το πρώτο πράγμα που βλέπω κάθε πρωινό και το τελευταίο πριν κλείσω το παραμύθι μου κάθε βράδυ. Κάθε φορά που μοιράζεις απλόχερα και τόσο παιδικά χρυσόσκονη, βρίσκομαι από κάτω και τη γλείφω λυσσαλέα. Και ξέρω ότι σε κάποιο κουτί μέσα σου, η ψυχή σου γνωρίζει πως φέγγεις για μένα.

Είσαι το εξωπραγματικό πλάσμα που κλέβω κάθε μέρα από τη ζωή. Σε φυλακίζω στο δικό μου μέτρημα και σε στροβιλίζω μέχρι την αυγή με κάθε μου φιλί. Αυτό θα κάνω για όλες τις υπόλοιπες ανάσες μου! Θα σε έχω πάνω μου, όποτε γελάω κι όποτε κρύβομαι. Απλώς να με θες, να με αγαπάς, να με φροντίζεις και να με διεκδικείς.

Και η ζωή ξεκινά ξανά… Αν καβαλήσω το ουράνιο τόξο ίσως και να προφτάσω το φάντασμά μου. Ίσως να προλάβω να στεγνώσω τα δάκρυα πριν αυτά χτυπήσουν γη. Κράτησέ με τώρα και για όσο σε θυμάμαι. Κι απλά ταξίδεψε μέχρι τις ρίζες μου. Αγάπησέ με για όσο αντέχεις, ξανά.

                                                                                                                                         Πηγή: neraidokosmos1.wordpress.com

• Σαλιάρα
• Comments(0)

demon November 7th, 2007

Ο Γιώργος Μαρίνος είχε πει παλιά στο τηλεοπτικό show του την πολύ πετυχημένη ατάκα: “Ε όχι χρυσή μου, να μας κάνεις τα τρία δύο!!!”. Στη δική μου περίπτωση, τα δύο γίνονται ένα και το ένα διασπάται σε δύο κομμάτια. Κοινώς φυσαρμόνικα.

Μόλις ετέθη το θέμα “μετακόμιση” φρίκαρα. Πάντα μου άρεσε η ιδέα της συμβίωσης/συγκατοίκησης, αλλά όταν δύο άνθρωποι που δεν είναι καλά-καλά κανονικό ζευγάρι, αποφασίζουν στις 17 μέρες να μείνουν μαζί, ε τότε μιλάμε απλώς για μια ονειροπαγίδα. Παρόλα αυτά, κάθε τι που γίνεται σε έξαψη, πρόκληση, εγκεφαλικό τζόγο, με εξιτάρει και είναι και ο μόνος “ασφαλής” τρόπος να δεχτώ να παίξω.

Γουστάρεις τον άλλο αφάνταστα πολύ και θες να δεις τη ζωή του μέσα στη δική σου. Τον ερωτεύεσαι και συνειδητοποιείς πως τα πλοκάμια του ημίθεου που ονομάζεται αγάπη σε τραβάνε ολοένα και περισσότερο κοντά του. Από τη μία ανυπομονείς κάποιος να ανοίξει διάπλατα το παράθυρο κι από την άλλη αναρωτιέσαι αν αξίζεις τόση ευτυχία.

Ξάφνου πέφτει η ιδέα για συγκατοίκηση κι εσύ δεν ξέρεις εάν πρέπει να το βάλεις στα πόδια ή απλώς να το απολαύσεις. Joyride… Κι αρχίζεις να σκέφτεσαι πόσο μοναδικά όμορφο είναι, δύο άνθρωποι να γίνονται ένα μέσα από τα “θέλω” τους, τα ένστικτά τους και τη συνύπαρξή τους!

Στη φάση της μετακόμισης όλα διαιρούνται. Δύο καναπέδες, τρεις τηλεοράσεις, κατσαρόλες, σκαμπό, ακόμη και τα όνειρα πάνε δια του δύο. Συρρικνώνονται σε  μια επιθυμία, τόσο αποστειρωμένη, που κάπου αναρωτιέσαι αν στ’ αλήθεια μόνο αυτό ήθελες!

Όπως και να ‘χει, όπως και να καταλήξει αυτό το μονοπάτι, και μόνο η συναίσθηση του ότι εσύ κι εγώ θα ζήσουμε ΜΑΖΙ, εμένα μου αρκεί. Και βεβαίως όλο το αμπαλάζ, από την αναζήτηση της στέγης, το πακετάρισμα, το γέμισμα του νέου χώρου, την εξερεύνησή του και τέλος το ότι πραγματικά το ζεις όλο αυτό, αξίζει την προσεκτικά ντελικάτη προετοιμασία του αλλά και το ανυπόμονο ξετύλιγμα!

• Σαλιάρα
• Comments(0)

demon November 6th, 2007

Υπάρχουν όρια; Όταν δυο άνθρωποι ερωτεύονται και ξεκινάνε να γυαλίσουν από κοινού την επιφάνεια της ζωής τους, υπάρχει κάποιο σημείο άραγε πάνω στο οποίο είναι χτισμένος ένα αόρατος κάκτος με αιχμηρά αγκάθια;

Μπορεί να είσαι σε ένα δωματιάκι κι ο ένας να αναπνέει μέσα από το οξυγόνο του άλλου κι όταν βρεθείτε σε ένα σπίτι, να ασφικτυούν ακόμη και οι τοίχοι που απορροφούν τις σκέψεις σας.

Ποιο είναι το όριο εδώ; Το όριο της ατομικότητας, το όριο της δέσμευσης.

Γιατί ο ένας να αισθάνεται ασφαλής μόνο όταν ακουμπάει τον άλλο κι ο έταιρος να νιώθει όμορφα ακόμη κι αν είναι μακριά, στη σκέψη και  μόνο ότι είσαι στη ζωή του; Τι ορίζει το συναίσθημα; Όχι το… σωστό συναίσθημα, αλλά την αξία της στιγμής, της δέσμευσης, της συνύπαρξης. Και τι μεταμορφώνεται σε βαρίδι;

Πόσο μπορούμε να μοιραστούμε τις ίδιες ανάσες; Που παύω να είμαι ο σύντροφός σου και πόσους χτύπους πρέπει να δώσει το ρολόι για να ξαναγίνω; Όταν το προσωπείο σου ζωντανεύει, πόσο πρέπει να κρατηθώ μακριά και πόσο να διεκδικήσω τον άνθρωπό μου;

Μήπως ακόμη και τα όρια σου ως άντρα θα ‘πρεπε να μιλήσουν με τα δικά μου; Τα ιδιότροπα όρια, τα ξεχειλισμένα, τα καταπιεστικά, τα αυτόνομα.

Τελικά πόσο απόλυτα εμείς οι δύο γινόμαστε ένα;

Και πόσο αποφασισμένα μου επιτρέπεις να παίξω με τα όριά σου;

Τα δικά μου, θα τα χαιρετίσεις, θα τους γυρίσεις την πλάτη ή θα τα ακολουθήσεις μέχρι η πόρτα να κλείσει;

Με γουστάρεις και με θες άνευ όρων  ή θα με ντύσεις πρώτα;

Το όριό μου είναι απλώς να σ’αγαπώ

• Σαλιάρα
• Comments(0)

demon November 6th, 2007

“Όταν σηκωθείς, θα πας στο μπάνιο και θα μου φέρεις το roll-on μου. Θα μου βάλεις όμως μόνο στη δεξιά μασχάλη, γιατί η αριστερή είναι εντάξει.”…

Με κάτι τέτοια, αλλά κι άλλες γυναικείες κυριαρχικές σαχλο-υστερίες, τύπου: “έφερα μερικά πράγματά μου να αφήσω σπίτι σου”, “μωρό μου δώσε μου τη μπλούζα σου να τη φορέσω”, “αύριο που θα ξυπνήσεις, μην τρομάξεις, αλλά θα έχω σιγυρίσει λιγάκι το γραφείο σου” και “λέω να σου αγοράσω ένα ζευγάρι παπούτσια… μόνο που θα πρέπει να έρθεις μαζί!”, ο κόσμος των αντρών χάνεται! Εξαφανίζεται, συρρικνώνεται, νιώθει ακόμη πιο μόνος εκεί κάτω!

Ε ναι, γιατί άμα είναι να περιμένεις από τη γυναίκα να σου πει πόσο άντρας είσαι, καλύτερα να μετακομίσεις στη Φινλανδία, όπου για 6 μήνες στο σκοτάδι θα είσαι! Κάποιος να ανάψει το φως βρε παιδιά……………………………… Όπως σε εκείνη την εκπληκτική διαφήμιση αυτοκινήτου, όπου ο μπόμπιρας προστάζει με νόημα και λαχτάρα το πορτατίφ με το δεινοσαυράκι μπροστά: “Φως άναψε!”.

Αναρωτιέμαι προς τι το κοκοράκι. Όσο και να πεις ότι καλή γυναίκα είναι εκείνη που δε μιλά ή που ξέρει πότε να μιλήσει, εναλλακτικά, το βράδυ με αυτή τη γυναίκα θα είσαι, λιώνοντας πάνω της, τρώγοντας στη μάπα τη γκρίνια της κι ελπίζοντας να την έχεις κι αύριο, γιατί η μοναξιά είναι σκληρή, το ίδιο και η αλήθεια. Προς τι οι μπουρμπουλήθρες λοιπόν; Η δε πλάκα είναι, ότι οι άντρες, ακόμη κι αν ήξεραν πόσο πιο γοητευτικοί και αναγκαίοι γίνονται, όταν λένε αυτό που αισθάνονται, πάλι δε θα τολμούσαν να το ξεστομίσουν.

Τις πταίει;

Κι επειδή η λίστα είναι σερπαντίνα και σαφώς η μαμάκα έχει βάλει χοντρά το χεράκι της, από τη Νο1 μέρα που τραβάς οξυγόνο σε αυτό τον πλανήτη, το ρίχνεις στην τρελή παράνοια και ξεκινάς να απολαμβάνεις τον εαυτό σου απόλυτα και τις στιγμές που ο καλός σου μπορεί να παρακολουθήσει μαζί σου. Διότι αν ακόμη και μαζί νιώθω πως σολάρει, τότε είναι ακόμη πιο κοινός και δειλός συνάμα.

Μια καληνύχτα στα άστρα των αντρών.

• Σαλιάρα
• Comments(0)

demon November 5th, 2007

Δε θέλει και πολύ. Κάτι το αλκοόλ, κάτι το υπερβολικό, εγκεφαλικό παιχνίδι, κάτι η τσίτα ανάγκη να φτάσεις τον άλλο στα άκρα.

Ποτέ μου δε θα το καταλάβω κι αρνούμαι να το δεχτώ, γαμώτο. Όλα καλά, super και πολύχρωμα. Ανεβαίνω στη μηχανή του μετά από μια γκάζι νύχτα έξω με φίλους, ροκάκια και το πάρτι στο bar “Alligator”, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Μετά από δεν ξέρω κι εγώ πόσα τζιν, Gordon’s δυστυχώς όχι Bombay, και 2-3 μπύρες στα γρήγορα -ΕΓΩ δεν πίνω μπύρες!!!- αποφασίζω να παίξω.

Θα μου πεις… που πας μικρή μου; Γιατί το χαλάς; Ή τουλάχιστον έτσι θα μου πει ο άντρας. Γιατί υποτίθεται ότι όταν “παίζεις” όλα επιτρέπονται. Ίσως να έπρεπε πριν να του αφήσω μήνυμα στον καθρέφτη. Ή να προειδοποιήσω ότι υπάρχουν στιγμές, σκοτεινές, μεταμεσονύχτιες πάντα και βαμμένες με αλκοόλ, κατά τις οποίες τρελαίνω απλώς τον εαυτό μου! Και φυσικά τους γύρω μου… Φυσικά.

Κι ανεβαίνω στη Fazer όλο χάρη και με φαντασιώσεις κι αποφασίζω τόσο μαλακισμένα να μην κρατηθώ. Κάπου στις κατηφόρες της Ηλιούπολης, έβαλα τα χεράκια πίσω στις χειρολαβές και κρατήθηκα για αντίσταση. Εντάξει, μαλακίζομαι μαζί με τη νύχτα, αλλά θυμάμαι πώς να είμαι καλή αναβάτισσα. Μην το γειώσουμε τελείως το θέμα.

Ύστερα από 6-7 λεπτά, φτάνουμε σπίτι του. Κι εγώ κάτι νεύρα ΝΑ! Γιατί; Επειδή δε μου είπε σε όλη τη διαδρομή να κρατηθώ!!! Ω, ναι. ΕΓΩ δεν τα έβαλα τα χεράκια μέσα από τα μπούτια του, εγώ δεν κρατήθηκα, αλλά και πάλι ΕΓΩ είχα νευριάσει, γιατί δε μου φέρθηκε σαν 3χρονο γλυφειτζούρι.

Ώρες μετά βγήκε το πόρισμα: “Δεν το κατάλαβες ότι δεν κρατήθηκα καθόλου;”. “Το κατάλαβα”. “Και γιατί δε μου είπες τίποτα;”. “Γιατί ήταν επιλογή σου”!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Πάρ’τα. ΤΕΛΟΣ.

Έλα μετά πες μου, ότι από τη μία θες να είσαι ανεξάρτητη, ενήλικη κι απόλυτη γκόμενα αλλά θες στη δική σου μαλακόσφαιρα, ο άλλος να επέμβει. Αλλιώς, φουντώνεις για κάτι ωρίτσες.

Ξίδι.

Τελικά, όταν η γκόμενα τρελαίνει τον εαυτό της, κάνει τον καλύτερο αφρό… Shaker.

P.S. Θα το ξανακάνω!

• Σαλιάρα
• Comments(0)