γέλιο – blog +Ο- σφαιρα ιντερνετική αναρχία ................ παίζουμε κρυφτούλι στο ταβάνι; Mon, 03 Sep 2012 07:49:07 +0000 en-US hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.4.2 10 μέρες μέχρι τα γενέθλιά μου… /archives/1042 /archives/1042#comments Wed, 20 Apr 2011 08:46:48 +0000 /?p=1042

… αλλά δεν είμαι εδώ. Δεν είμαι πουθενά. Πλέον. Σκεφτόμουν… Άραγε φέτος θα τα προσμένω και τελικά θα τα γιορτάσω με τον ίδιο παιδικό ενθουσιασμό όπως πάντα; Τριήμερη φιέστα; Ή θα μελαγχολήσω, επειδή μεγαλώνω κι εγώ; Έφτασα στα μισά της ζωής μου. Υποτίθεται.

Μα τι μου λες τώρα. Όχι δε μελαγχόλησα. Δεν ξέρω. Δεν το εξηγώ. Όταν πλησιάζουν τα γενέθλιά μου με πιάνει ένας άκρατος ενθουσιασμός, αισιοδοξία, μια ανόητη φούσκα την οποία κλωτσάω και κλωτσάω και την παίρνω μαζί μου εκεί ψηλά που κρύβομαι και τρέχω και λαχανιάζω και γελάω. Γελάω.

Άσχετο όμως. Τώρα κάνω εκείνες τις σκέψεις. Εκείνες τις περίεργες σκέψεις που βυθίζουν.

Τι κάνω εδώ; Τι μαλακίες συμβαίνουν; Εδώ οι αχινοί τα ‘χουν όλα λυμένα. Υποτίθεται. Η γη της παραπλάνησης. Το νησί της υπεροψίας, της σνομπαρίας, του ρατσισμού, της ματαιοδοξίας, της ανυπαρξίας. Του φόβου. Γυάλινη ζωή. Κλειστή. Που πήγαν οι άνθρωποι;

Όχι, δεν περνάω καλά. Δε ζω καλά εδώ. Και το χειρότερο είναι πως αισθάνομαι και πάλι εγκλωβισμένη. Γιατί είναι σα να ξέρω ότι δεν θα γυρίσω ποτέ. Τι σκατά κάνουμε εδώ. Περιμένω την εξαίρεση. Τη μεγάλη εξαίρεση. Ένας ολόκληρος λαός σάπιος. Δεν μπορεί.

Κι όμως…

Γενέθλια. 10 μέρες ακόμη. Και μετά περνάω στο δεύτερο ημισφαίριο. Στο δεύτερο μισό. Στο δεύτερο όνειρο.

Δε θέλω να είμαι. Δε θέλω να υπάρχω. Δε θέλω να έχω σχέση. Δε μου συμβαίνει τίποτα καλό εδώ. Όχι, δεν απογοητεύομαι. Ελπίζω ότι θα γίνει ανεκτό όλο αυτό. Ότι θα βρεθεί κάποιος που δε θα μοιάζει με τους υπόλοιπους.

Με ρώτησες για καριέρα. Ποια καριέρα; Ο πλανήτης γκρεμίζεται. Κι ενώ πάντα ήθελα να κάνω καριέρα και να εξελίξω ό,τι είμαι, βλέπω ότι έχουμε καταντήσει να μιλάμε για επιβίωση. Ποια καριέρα λοιπόν; Καριέρα σε τι ακριβώς;

Με ρώτησες αν είναι καλά για να έρθεις. Μακριά από εδώ… Το εννοώ. Θα δυστυχήσεις.

10 μέρες. Και μετράω. Ροζ και γκρι μαζί. Σα σύννεφο από ελεφαντάκι. Τώρα καλά τώρα όχι. Τώρα εγώ τώρα εδώ. 10, 9, 8 …

]]>
/archives/1042/feed 2
To pastrychef.gr ανοίγει τις κουρτίνες του! ΔΙΚΟ ΣΑΣ /archives/1010 /archives/1010#respond Wed, 02 Feb 2011 16:57:07 +0000 /?p=1010 Στριφογυριστά κουλουράκια, ατελείωτες τούρτες που υπερχειλίζουν από σιρόπι σοκολάτας, ζουμερά φρούτα που διακοσμούν τάρτες, μυρωδικά και σκόνες που λιάζονται πάνω σε γλυκές πίτες, κορμοί που χάνονται στη γλυκιά δίνη τους, κέικ που θυμίζουν ψηφιδωτά, σοκολατάκια που δε χωρούν σε βάζα και μεταλλικά κουτιά, λικέρ, παγωτά, μαρμελάδες και γλυκά του ταψιού που θα μπορούσαν άνετα να είναι όλα τους νικητές σε διαγωνισμό ονείρου…

ΖΑΧΑΡΟΣΤΡΟΒΙΛΟΣ είναι αυτό

και είναι το καινούργιο μου site…

αμιγώς Ζαχαροπλαστικής…

Και σας προσκαλώ να βουτήξετε στις σελίδες του και να κλέψετε όσες συνταγές αντέχετε να γευτείτε.

Κι αν πάλι κάνετε κέφι να μου αφήσετε ένα γλυκό αποτύπωμα, με φωτογραφία ή χωρίς, καλοδεχούμενο.
Κοπιάστε… Pastrychef.gr

Το ετοίμαζα από πρόπερσι το καλοκαίρι. Βγήκε στον αέρα πέρσι τον Δεκέμβρη και το 2010 έκλεισε 1 χρόνο ζωής. Τώρα αποφάσισα ότι ήρθε ο καιρός να το μοιραστώ μαζί σας. Νομίζω πως δεν το έχω ξανακάνει, αλλιώς… αρχίζω και τα παίζω αγρίως όμως.

Α, κι αν μπείτε, στείλτε κάνα μήνυμα να χαρώ. Να χαμογελάσω πως κάτι κατάφερα!

Σματς.

]]>
/archives/1010/feed 0
Χρόνια πολλά – Το 38ο κλειδί /archives/997 /archives/997#comments Tue, 04 Jan 2011 17:55:24 +0000 /?p=997 Έχει πολύ πλάκα, γιατί όπου κι αν αντικρίσεις αυτές τις μέρες, βλέπεις καινούργια πράγματα. Οι άνθρωποι φοράνε τα δώρα τους: κοσμήματα, νέα ρούχα, κοκαλάκια, κρατάνε καινούργιες τσάντες και πορτοφόλια, ζεσταίνονται με κάλτσες, παπούτσια, εσάρπες και μπουφάν που δεν είχαν πέρσι.

Και τα σπίτια, είναι στολισμένα με ολοκαίνουργια μπιμπελό κι αντικείμενα που πήραν τη θέση κάποιων άλλων, παλιότερων.

Κοιτάζω τον απέναντι. Είναι στην κουζίνα, όπως συνήθως αυτή την ώρα, κι ετοιμάζει το δείπνο του. Φορά ένα πουλόβερ. Και είμαι σίγουρη πως είναι ολοκαίνουργιο, πως του το χάρισαν στις γιορτές. Και χαμογελάω. Μετά σκέφτομαι εγώ τι έχω πάνω μου που είναι δώρο. Σκέφτομαι τη μάμα και τον μπαμπάκα μου, τους θείους μου και κάποιους φίλους και ξέρω πως ό,τι φοράνε αυτές τις μέρες, το έχουν πάρει πολύ πρόσφατα. Τους φαντάζομαι.

Είπα λοιπόν για φέτος να υποσχεθώ ορισμένα πράγματα στον εαυτό μου. Έτσι για να τον προσέξω καλύτερα. Θα ξεκινήσω με ένα, που μου είναι πολύ σημαντικό. Ξέρω τι μου εύχομαι, τι ποθώ, τι θέλω και τι θέλω πραγματικά! Τι μου λείπει και τι επιτέλους θα ήθελα να αποκτήσω.

Κείνο όμως, με το οποίο ξεκινάω και σ’αυτό μένω, για τώρα, είναι το γέλιο!

Εύχομαι λοιπόν για τον εαυτό μου, να μάθω να (ξανά)γελάω ακόμη περισσότερο μέσα στο 2011. Για να βγάλω κι άλλες ρυτιδούλες γύρω από τα μάτια, που υποδηλώνουν ευτυχισμένο άνθρωπο. Για να απαλύνω ό,τι μπορεί να με σκουραίνει (και δεν μου πηγαίνει καθόλου, ανοιχτόχρωμη γαρ). Και για να νιώθω αυτό το φως που με τυλίγει μονομιάς, όταν πλαταίνουν τα χείλη μου και σφαλίζει γλυκά το πράσινό μου μάτι.

Γέλιο λοιπόν. Να γελάω. Ίσως μάθω πάλι να πετάω έτσι…

Πηγή εικόνας: aksdareflection.deviantart.com

]]>
/archives/997/feed 2
Χρόνια πολλά – Το 32ο κλειδί /archives/937 /archives/937#respond Sun, 04 Jul 2010 11:02:05 +0000 /archives/933 Αμ το γράπωσα αυτή τη φορά! Και δεν το άφησα να αιωρηθεί με την ελαφρότητα που συνηθίζει. Έτσι, πάνω από τις τρίχες του εγκεφάλου μου. Κοροϊδευτικά, περιπαικτικά, ανόητα τελείως…

Σας παρουσιάζω το 32ο κλειδί, κυρίες και κύριοι. Το τελευταίο που στρώνω πάνω στα σύννεφα της γΕλλάδας μας.

Το τελευταίο. Ω ναι. Τι όμορφα που ακούγεται αυτό το τελεσίδικο “αντίο”!

Η blogosfaira μου γιορτάζει και το ρίχνει έξω. Άλλωστε πολύ σύντομα θα αφήσει πίσω τα δεσμά της και την υλική της υπόσταση. Θα γίνω τζίνι! λολ

Χρόνια μας πολλά, διαδικτυακέ πάπυρε. Που με ανέχεσαι, που μου χαμογελάς τόσο συχνά, που είσαι συντροφιά καλή και σταθερή. Άλλοτε ανανεώσιμη κι άλλοτε πιστή!

Σας ευχαριστώ guys. Πάμε μια τελευταία ανάσα μαζί…

Πηγή εικόνας: sibayak.deviantart.com

]]>
/archives/937/feed 0
Σκαρφαλώνοντας ξανά… /archives/926 /archives/926#comments Sun, 16 May 2010 13:53:14 +0000 /archives/918 eleysina4.jpg

Βόλτα στην Ελευσίνα. Απόγευμα Σαββάτου. Με τον καιρό να αυτομαστιγώνεται και να μη λέει να αποφασίσει: ήλιος ή συννεφιά. Ένα πολύ ευχάριστο αεράκι έκανε τη βόλτα μας δροσερή και άνετη. Πέρα-δώθε, οργώσαμε την προβλήτα, φροντίζοντας να μας ανοίγει η όρεξη για το ψαράκι που θα ακολουθούσε.

eleysina.jpg

Γαλέος, μύδια, χταποδάκι, καλαμαράκι, τυροακαυτερή, χωριάτικη σαλάτα και μπόλικη ρακή, για να μας ζεστάνει, μερικές ώρες αργότερα, όταν έπεφτε το φως κι αποτραβιόταν μαζί του και η ζέστη.

Μου είχαν λείψει τέτοιες στιγμές. Έπιασα τον εαυτό μου να έχει χαλαρώσει τόσο, να έχουν αδειάσει τόσο λυτρωτικά οι σκέψεις μου, να είμαι τόσο ελαφριά και τόσο ανόητα χαρούμενη με όλο αυτό. Το απλό: Βόλτα με τον άντρα και τον κολλητό μου, ψαράκι σε μια πολύ καλή ταβέρνα που ανακάλυψα στην Ελευσίνα, κουβεντούλα άλλοτε ανώριμη κι άλλοτε ψιλο-σοβαρή, με άφθονο γέλιο όμως που δεν έλλειψε ούτε λεπτό.

eleysina2.jpg

Αυτό είναι. Η απόλυτη ισορροπία, τα πάντα, χωρίς να τα ζητήσεις, να τα σκεφτείς, να τα μετρήσεις.

Τι όμορφα που ήταν. Αφοπλιστικά…

eleysina3.jpg

]]>
/archives/926/feed 4
Ζώντας μέσα σε τσιχλόφουσκα /archives/870 /archives/870#respond Sun, 28 Mar 2010 21:25:48 +0000 /archives/870 Χτες (Σάββατο) απόλαυσα τον εαυτό μου. Έχω εδώ και αρκετό καιρό χαλασμένη διάθεση. Πως λέμε χαλασμένο στομάχι; Ευτυχώς όχι αυτό.

Κι έτσι, αποφάσισα να κάνω πράγματα για τον εαυτό μου. Μικρά, φιλήδονα, μάταια και σαχλά πραγματάκια που καμιά φορά είναι ικανά, αν και ανέλπιστα είναι η αλήθεια, να σε τονώσουν.

Μια και δυο, αποφάσισα να πάω σε ένα ινστιτούτο ομορφιάς, ξέρεις, από αυτά που κοροϊδεύουμε εμείς οι σώφρονες άνθρωποι, που εκτιμάμε το χρόνο μας και απέχουμε από κουτσομπολιά και γυναικεία χάχανα. Εντούτοις, το αποτόλμησα. Τους βρήκα μέσω Internet, έκλεισα δειλά ραντεβού, μπήκα ακόμη πιο δειλά, κάθισα, περίμενα και μισή ώρα και μετά από αυτή την καθυστέρηση περιποιήθηκα τον εαυτό μου. Χαλάρωσα, γέλασα κι αιστάνθηκα όμορφη ξανά.

Και μετά, περπατώντας προς το σπίτι, σταμάτησα και σε ένα τεράστιο, χλιδάτο αν και συνοικιακό κομμωτήριο, άνευ ραντεβού, και έφτιαξα τα μαλλάκια μου (που σημαίνει, τα ίσιωσα).

Κι έτσι, φτάνοντας πια στην εξώπορτα του σπιτιού μου, ήμουν ξανά ανάλαφρη, ανανεωμένη (το βασικό!) και το “εγώ” μου είχε γίνει και πάλι υπαρκτό…

P.S. Καλή, ΜΕΓΑΛΗ βδομάδα guys (αλήθεια είναι μεγαλύτερη από τις άλλες;!)

Πηγή εικόνας: longeye33.deviantart.com

]]>
/archives/870/feed 0
Να την πατάς από το antivirus… δε λέει! /archives/869 /archives/869#comments Sun, 21 Mar 2010 22:06:01 +0000 /archives/869 Την πάτησα κι εγώ, όπως όλος ο πλανήτης. Διαγαλαξιακό πρόβλημα μας χτύπησε, παίδες! λολ. Εμένα με βρήκε από το BitDefender. Άνοιξα η καλή σου το βραδάκι του Σαββάτου τον υπολογιστή μου. Ευτυχώς που έλειπα όλη μέρα και δεν τον είχα ανοίξει το πρωί να δουλέψω πάνω στα κείμενα του ενός πελάτη. Θα είχε πάθει ζημιά ΚΑΙ το Word.

Το άνοιξα λοιπόν το pc αργά, πάω στον Firefox, μου πετάει κάτι κουλά το Bit για Bit περί ιού… ψεύτικου όμως! Κλείνω τα περισσότερα tabs, θεωρώντας πως κόλλησε ΠΑΛΙ, αλλά κρασάρει και κάνω restart. Ευτυχώς ανοίγει χωρίς ζοριλίκια. Ξαναπροσπαθώ τον Firefox, τα ίδια. Δεν ανοίγει τίποτα, όλα κολλημένα, μαγική εικόνα!

Κλείνω το pc αυτή τη φορά. Με το που το ξανανοίγει, ευτυχώς βάζουν μπροστά τα έξυπνα Windows τη λειτουργία restore τους. Τη σταματάω όμως, μη ξέροντας τι συμβαίνει ακόμη και αφού μπω, ανοίγω τον Chrome αυτή τη φορά. Δεν παίζει τίποτα.

Κλείνω το pc κι αφήνω να ολοκληρωθεί το restoration όταν το ξανανοίγω. Έχω ενημερωθεί εντωμεταξύ ότι ιός χτύπησε τα δημοφιλέστερα προγράμματα Antivirus στον γαλαξία μας. Βλέπε Norton, Panda, Bit κλπ.. Οπότε, μόλις μπήκα στα Windows, ανοίγω manually το Bit και το βάζω να κάνει update για να κατεβάσει το patch. Εντωμεταξύ είχε περάσει 1 ώρα χαλαρά.

Κι όταν πια ολοκληρώθηκε η διαδικασία, είχα χάσει όλα τα tabs του πάντα προβληματικού Firefox, ενώ ο Chrome στάθηκε παλικάρι!

Νομίζω πως τη γλίτωσα φτηνά…

P.S. Τι κίνηση ήταν αυτή, Κυριακάτικο; Wow… Έτσι θα είναι από δω και πέρα ε; Όταν έχει καλό καιρό, ε; Γαμώτο. Α, και που είστε: Πατήσια, δεν είναι μια μίζερη, ξιπασμένη περιοχή, αλλά μια εξωτική, πολυπολιτισμική, έθνικ γειτονιά, με σύνθετη δομή. (εδώ γελάνε) Ε ρε μαλακίες…

P.S. Καλή μας βδομάδα, “κρυωμένε” γαλαξία!

Πηγή εικόνας: waldemar-kazak.deviantart.com

]]>
/archives/869/feed 4
Χρόνια πολλά – Το 28ο κλειδί /archives/862 /archives/862#comments Thu, 04 Mar 2010 00:21:27 +0000 /archives/862 Βλέπεις μέσα από τη γυάλινη οθόνη το σώμα να σκύβει τσακισμένο, ζωώδες και το χέρι να πιέζει το κεφάλι προς τα κάτω, βίαια. Το αντρικό όργανο να εισβάλει στον πρωκτό της γυναίκας. Δεν ξέρω εάν σε ανάβει. Ψευτογελάς και κοκκινίζεις.

Πιάνω τον εαυτό μου να μαζεύεται, να ζαρώνει, να κλείνει σα σαλιγκάρι, να κρύβεται και να φεύγει μακριά από αυτό το θέαμα, που δεν θυμίζει σε τίποτα τρυφεράδα, ανάγκη. Οι ήχοι όμως είναι οι ίδιοι κι αυτό είναι που με προβληματίζει.

Ήχοι ίδιοι ή τουλάχιστον παρόμοιοι ακόμη και κάτω από τον μεγεθυντικό φακό. Πράξη που θυμίζει άλλη πράξη, άγριο έρωτα αλλά όχι βιασμό ή εμπορική τσόντα προς διάθεση κι εκμετάλλευση.

Και αναρωτιέμαι αν σου αρέσει έστω και λίγο αυτό που βλέπεις. Το φοβάμαι.

Κι ενοχλούμαι. Και σκέφτομαι. Και θυμάμαι. Κι αναπολώ… Και με ρωτάς τι έχω. Μα τι να σου πω ακριβώς; Για τη γυναικεία ιδιοσυγκρασία, το θυμό και την αηδία που νιώθω τώρα δα, για την ψυχή μου που ίσως να μην τη μοιραστώ ποτέ μου ολότελα με σένα;

Τι με ρωτάς;

Παίρνω το 28ο κλειδί, την επέτειο της blogosfairas μου και πετάω ψηλά, σαν αράχνη με φτερά πεταλούδας.

Γεια σου κατάντια.

Τελικά δε μου λείπεις και τόσο…

Πηγή εικόνας: my-eyes-your-windows.deviantart.com

]]>
/archives/862/feed 9
Μια νύχτα με γιορτινό κερί /archives/835 /archives/835#comments Wed, 20 Jan 2010 00:57:31 +0000 /archives/835 torte.jpg

Περάσαμε εξαιρετικά!

Αυτή ήταν βραδιά. Η δική σου βραδιά. Και την περίμενα πως και πως. Η έκπληξη πέτυχε, όλη η παρέα πέρασε φίνα και τα δώρα που έλαβες ήταν απίθανα. Είχα πει σε όλους τι θες και τι χρειάζεσαι και τα απέκτησες. Έτσι, ως δια μαγείας…

Σου έκανε εντύπωση κάθε φορά που άνοιγες  και κοιτούσες τα δώρα σου και σα μικρό παιδί, γυρνούσες προς το μέρος μου και μου ‘λεγες: Κοίτα… ένα… Τι ωραία! Κι εγώ σου έλεγα με ανακούφιση και χαρά: Το ξέρω!

Ήταν αστείο. Ήταν πετυχημένο. Ήταν απλώς πολύ καλό.

Είχα καταστρώσει σχέδιο και είχα και συνεργούς. Εξαφανίστηκα προχτές από το σπίτι, δήθεν ότι είχα να γράψω κάτι κείμενα και να βοηθήσω έναν φίλο. Το πλάνο ήταν αυτό: Πέρασα από ένα ζαχαροπλαστείο και πήρα ένα μεγάλο κουτί για τούρτες. Το συναρμολόγησα. Ήρθα σπίτι σου, σήκωσα τα μανίκια και μπήκα στην κουζίνα για να φτιάξω την τούρτα: Sachertorte. Ζαχαρένια τούρτα με χώρα προέλευσης την Αυστρία.

Διακόσμησα το γλυκό, το άφησα στο ψυγείο σου να κρυώσει, σου άφησα και το κουτί και οδηγίες φυσικά κι έφυγα.

Κι απόψε, βγήκαμε. Και 1 λεπτό μετά τις 00:00, η μουσική ακούστηκε, τα κεράκια φάνηκαν και μια γλυκιά σοκολατένια τούρτα ξεπρόβαλλε σε μια γυάλα. Ήταν η τούρτα σου. Η τούρτα σας. Η τούρτα μας!

Τη φύσηξες κι ευχήθηκες. Ελπίζω μόνο να ήταν κάτι δυνατό.

Κι απολαύσαμε τα γέλια σου και το καταπληκτικό, τρυφερό σου πράσινο βλέμμα, τη ντροπαλότητά σου καθώς όλοι σου ευχόμασταν και τη χαρά σου όταν έπαιρνες τα δώρα. Ένα προς ένα. Ό,τι ήθελες καρδιά μου.

ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ σύντροφέ μου. Για πάντα…

us.jpg

]]>
/archives/835/feed 2
Η πάπια που ήταν χήνα – Καλά Χριστούγεννα! /archives/825 /archives/825#comments Fri, 25 Dec 2009 13:27:58 +0000 /archives/825 Έγινε και αυτό! Εγώ δοκίμασα από τη… χηνόπαπια και έφαγα, ναι έφαγα, γέμιση σήμερα. Απίστευτο. Έχω και τα πειστήρια, αμέ.

Χθες το βραδάκι λοιπόν, αφού την έσπασα σε όλους παραγγέλνοντας πίτσα (!), ανοίξαμε 3-4 διαφορετικά κρασιά και μετά τις 00:00 καθίσαμε κοντά στο τζάκι, πίναμε, μιλάγαμε, γελάγαμε, ακούγαμε μουσική, θυμόμασταν, ευτυχούσαμε! Πόσο μου αρέσουν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά δεν περιγράφεται.

Νωρίτερα είχε ξεκινήσει η διαδικασία για την χηνόπαπια και τη γέμισή της. Βοήθησα κι εγώ στο γέμισμα. Φτιάξαμε και σγουρόπιτα. Δε μου άρεσε ιδιαίτερα, εξαιτίας του φύλλου της. Μύρισε το σπίτι πορτοκάλι και δαμάσκηνα και κουκουνάρι και κάστανα και… οικογένεια!

Χρόνια πολλάααααα… Είναι καλά. Είμαι καλά. Και του χρόνου να υπάρχουμε για να ξαναβρεθούμε γύρω από μια ιδέα, ένα τραπέζι, ένα γέλιο βροντερό και πολλά χάδια στο μυαλό μας.

Υ.Γ. Έλαβα δώρο από τα «πεθερικά» μου, ένα περιδέραιο. Ευχαριστώ σας…

christmas-2009-synexeia.jpg

]]>
/archives/825/feed 7