ευτυχία – blog +Ο- σφαιρα ιντερνετική αναρχία ................ παίζουμε κρυφτούλι στο ταβάνι; Mon, 03 Sep 2012 07:49:07 +0000 en-US hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.4.2 Ολική έκλειψη /archives/1125 /archives/1125#respond Sun, 17 Jun 2012 21:15:38 +0000 /?p=1125

Άδειο… ακατοίκητο, απομονωμένο, εγκαταλελειμμένο, παρατημένο, κενό.

Ξεκίνησα μια ενήλικη ζωή, οπλισμένος με απίστευτη ενέργεια, φαντασία, το όνειρο της επιτυχίας και της ευτυχίας. Ολικής.

Ταξίδεψα μέσα και γύρω από ανθρώπους, ατάκες, συμφωνίες, εικόνες, χώρους, αιχμηρά αντικείμενα. Πιάστηκα από το σχοινί και σκαρφάλωσα. Άλλοτε γλιστρούσα, άλλοτε μπερδευόταν το πόδι μου, άλλοτε πατούσα αίμα και γυάλινες επιφάνειες. Πείστηκα ότι θα γευτώ ό,τι αξίζω. Ολικά.

Διάλεξα τα πιο νοθευμένα, τα πιο δυσκολοχώνευτα, τα πλέον «πειραγμένα». Έγραψα κι «έγραψα». Με πειθώ, με ταυτότητα. Όσο γέλασα τόσο έκλαψα κι όσο πόνεσα τόσο ευτύχησα. Όσο κρατάνε οι ψιχάλες.

Και κάπου εκεί, που φλέρταρα με το άγγιγμα, με τις καμπύλες της κορυφής, με το χαμόγελο της ανακούφισης και της επιβράβευσης συνάμα, έχασα. Ολικά.

Τον εαυτό μου. Τη γυάλα μου. Το παρόν και το μέλλον. Ξαφνικά τα πάντα γέμισαν ασφυκτικά με ιστούς και σκόνες. Μονόχρωμες, θαμπές. Ούτε ξεκίνησε, ούτε τελείωσε με μένα…

Και δεν ξέρω ποια τροφή θα με σώσει. Εμένα κι εσένα. Δεν γνωρίζω αν θα επιστρέψω ποτέ εκεί. Στους ανθρώπους μου, σε σένα.

Κάποιος αποφάσισε να τραβήξει την κουρτίνα. Εγώ αποφάσισα να φύγω. Και κάποιες άλλες ψυχές «διάλεξαν» να φύγουν ολικά. Κι όλο τούτο μοιάζει δύσκολο εξαιρετικά. Ξαφνικά δεν αναρωτιέμαι αν θα τα καταφέρω. Αν θα γίνω. Αλλά αν θα επιβιώσω. Αν υπάρχω… Όχι μερικά… ολικά.

Γιατί αυτό χρειάζομαι. Την ολική, απόλυτη, αναρχική ύπαρξή μου. Να ανατέλλει και να δύει με νόημα.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΥΠΑΡΧΩ.
Φοίβη.-

]]>
/archives/1125/feed 0
Σε λίγες ώρες έχω γενέθλια… /archives/1079 /archives/1079#comments Sat, 30 Apr 2011 18:09:08 +0000 /?p=1079

… και σκέφτομαι πως λείπω 9 μήνες. Μακριά από την Αλίκη και τον Θωμά, ελαχιστότατους καλούς φίλους, αρκετούς γνωστούς, ώριμο και πλούσιο παρελθόν και φάσεις που θα μπορούσαν άνετα να έχουν εξελιχθεί διαφορετικά.

Το σκέφτομαι συχνά αυτό το τελευταίο. What if…

Αν είχα πάει Γερμανία τότε να σπουδάσω…

Αν είχα πάει Νέα Υόρκη αρκετά αργότερα να τραγουδήσω…

Αν είχα πάει Καλών Τεχνών αντί για Βακαλό…

Αν είχα πάρει μηχανή πολλά χρόνια πριν. Μηχανή…

Αν δεν είχα ξεκινήσει ποτέ δόκιμη στη δημοσιογραφία και είχα μπλέξει με άλλες τέχνες.

Αν είχα αποφύγει ανθρώπους και είχα επιμείνει με κάποιους άλλους…

Αν μετά τη Σαντορίνη πραγματικά ταξίδευα Αυστραλία, όπως είχα προγραμματίσει…

Αν δεν έφευγα ποτέ από την Ελλάδα. Ή αν έφευγα πολύ νωρίτερα!

Κι αν δεν ήμουν τώρα εδώ.

Χρόνια μου πολλά-καλά: ΥΓΙΗ κι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ.

]]>
/archives/1079/feed 6
To pastrychef.gr ανοίγει τις κουρτίνες του! ΔΙΚΟ ΣΑΣ /archives/1010 /archives/1010#respond Wed, 02 Feb 2011 16:57:07 +0000 /?p=1010 Στριφογυριστά κουλουράκια, ατελείωτες τούρτες που υπερχειλίζουν από σιρόπι σοκολάτας, ζουμερά φρούτα που διακοσμούν τάρτες, μυρωδικά και σκόνες που λιάζονται πάνω σε γλυκές πίτες, κορμοί που χάνονται στη γλυκιά δίνη τους, κέικ που θυμίζουν ψηφιδωτά, σοκολατάκια που δε χωρούν σε βάζα και μεταλλικά κουτιά, λικέρ, παγωτά, μαρμελάδες και γλυκά του ταψιού που θα μπορούσαν άνετα να είναι όλα τους νικητές σε διαγωνισμό ονείρου…

ΖΑΧΑΡΟΣΤΡΟΒΙΛΟΣ είναι αυτό

και είναι το καινούργιο μου site…

αμιγώς Ζαχαροπλαστικής…

Και σας προσκαλώ να βουτήξετε στις σελίδες του και να κλέψετε όσες συνταγές αντέχετε να γευτείτε.

Κι αν πάλι κάνετε κέφι να μου αφήσετε ένα γλυκό αποτύπωμα, με φωτογραφία ή χωρίς, καλοδεχούμενο.
Κοπιάστε… Pastrychef.gr

Το ετοίμαζα από πρόπερσι το καλοκαίρι. Βγήκε στον αέρα πέρσι τον Δεκέμβρη και το 2010 έκλεισε 1 χρόνο ζωής. Τώρα αποφάσισα ότι ήρθε ο καιρός να το μοιραστώ μαζί σας. Νομίζω πως δεν το έχω ξανακάνει, αλλιώς… αρχίζω και τα παίζω αγρίως όμως.

Α, κι αν μπείτε, στείλτε κάνα μήνυμα να χαρώ. Να χαμογελάσω πως κάτι κατάφερα!

Σματς.

]]>
/archives/1010/feed 0
Καλή Πρωτοχρονιά! (κι ας είναι και στην Κύπρο – μπδδδ) /archives/994 /archives/994#comments Fri, 31 Dec 2010 10:10:48 +0000 /?p=994 Μόλις την έβγαλα από το φούρνο! Αχνιστή, φουσκωτή, στρογγυλή, πανύψηλη, περήφανη. Παραδοσιακό γλυκό που έπρεπε να ξενιτευτώ για να το φτιάξω. Έτσι για το καλό. Βασιλόπιτα λοιπόν! Και είναι η πρώτη φορά που το αποτολμώ.

Βρήκα τη συνταγή στο διαδίκτυο, ψάχνοντας κι εγώ για γιορτινό γλυκό. Κάτι ιδιαίτερο για το βράδυ της Πρωτοχρονιάς. Κάτι για να μπει καλά ο χρόνος. Με κρυμμένο… μυστικό μέσα του. Ποιος θα το κερδίσει αυτό το φλουρί?! (φτου, δεν πήραμε φλουρί)

Την άλλαξα λιγάκι, την «πείραξα» τούτη τη βασιλόπιτα και μύρισε ασφυκτικά ολόκληρο το σπίτι πορτοκάλι, κονιάκ, ζύμη ζεστή, νέος χρόνος. Ολοκαίνουργιος μάλιστα.

Σκέφτηκα να τη διακοσμήσω με καβουρδισμένα αμύγδαλα. Να χαράξω το 2011 μεγαλόπρεπα. Είπα να κάνω σχεδιάκια με άχνη ζάχαρη. Να παίξω. Αλλά τελικά έκανα τα δικά μου.

Θα έχει τρελή πλάκα όταν θα κόβουμε τα κομμάτια. Ένα για σένα, ένα για μένα, ένα για τη μάμα μου, ένα για τον μπάμπα μου, για τη θεία και τον θείο, για τον μπάμπα σου, για τη Βούλα… κι εκεί κάπου σταματά το μέτρημα. Και όλων αυτών τα κομμάτια, εμείς θα τα φάμε! Εικονική μοιρασιά θα κάνουμε. Αμέ!

Νοκ-νοκ… ποιος είναι; Το 2011. ΠΕΡΑΣΤΕ!

Καλή Χρονιά να ‘χουμε guys. Τις ευχές οσονούπω.

]]>
/archives/994/feed 2
10 μέρες έμειναν… /archives/939 /archives/939#comments Fri, 16 Jul 2010 18:33:34 +0000 /archives/935 … για το φευγιό μου το μεγάλο. Είναι ίσως το πιο γρήγορο πράγμα που έχω κάνει στη ζωή μου. Μερικά χρόνια το καψάλιζα με τις ίνες του εγκεφάλου μου, αλλά μέσα σε 1 μήνα το πραγματοποιώ.

Τι κι αν άλλαξε ο προορισμός; Κι αυτό ΤΑΞΙΔΙ ΕΙΝΑΙ!

Ταξίδι… Τι πανέμορφη λέξη. Τα περιέχει όλα. Κι όνειρα και πραγματικότητα. Και φόβους μα και ελπίδες πολλές, λαμπερές, με τοσοδά ουρίτσες να φέγγουν, να σβήνουν, να θυμίζουν, να εκπλήσσουν!

ΌΛΑ , όλα! ~

Το σπίτι μοιάζει πια βομβαρδισμένο τοπίο. Ένα Σαββατοκύριακο έμεινε για να πακεταριστούν και οι τελευταίες υλικές αναμνήσεις του “εδώ”.

Θα προλάβω άραγε; Πάτωμα, συρτάρια, ντουλάπια, κουτάκια, τα κεριά μου οπωσδήποτε, μουσική, τα πατάρια, το Χριστουγεννιάτικο δέντρο… Ναι, ΦΥΣΙΚΑ και θα το πάρω ΚΑΙ αυτό μαζί.

Μα από τώρα ονειρεύομαι τα Χριστούγεννα στην άλλη μου χώρα. Την Κύπρο. Έχω βρει και που θα το στήσω. Να φέγγει ολάκερο το σαλόνι. Μη σου πω, να φαίνεται και στο γείτονα. Με το τέλειο βιλάκι.

Αμέ!

Η γάτα έχει τρελαθεί. Τόσες κούτες… Ποιος φεύγει! Τις κοιτάζει και κλαίει. Κανείς δεν απαντά. Κι όταν εμφανίζομαι ανάβει η φωνή της με ανακούφιση. Α, εδώ είσαι εσύ… Μμμμ…

Το σκατούλι θα ‘ρθει κι αυτό ΦΥΣΙΚΑ μαζί. Θα ταλαιπωρηθεί μαζί με εμάς, τις βαλίτσες και το προσωπάκι μας, αλλά θα ‘ρθει. Απαραιτήτως.

Σταμάτησα πριν κάνα μισάωρο. Βούτηξα στο ντους να διώξω τη σκόνη του γύρω-γύρω. Και τώρα ετοιμάζομαι να βγω. Να δω φίλους και γνωστούς. Που θέλουν να με αποχαιρετίσουν. Ε, όσοι δεν προλάβουν έχουμε και την ερχόμενη βδομάδα. Τη στερνή!

Είχαμε και την προηγούμενη… Οι καλοί φρόντισαν να κλείσουν θέση και για το αεροδρόμιο. λολ. Μαντιλάκια τρύπια κουνηθείτε!

Άντε να δούμε. Δευτέρα πρωί-πρωί έρχεται ο μεταφορέας. Και το container. Και τα πραγματάκια μου φεύγουν. Bye-bye. Θα σας ξαναδώ κάτω.

Όσο για εσάς… Εδώ τριγύρω δεν θα είστε κι εσείς?! ***

Πηγή εικόνας: meisterdeszirkuss.deviantart.com

]]>
/archives/939/feed 7
τι ΔΕΝ έχω /archives/931 /archives/931#comments Mon, 31 May 2010 15:54:58 +0000 /archives/927 Κοιτάς λίγο τον διπλανό σου κι αναστενάζεις. Τι έχεις, τι σου λείπει.

Είσαι καλά. Κοιτάζεις τον διπλανό σου. Σχολιάζεις τι θα μπορούσε να έχει.

Δεν είσαι καλά. Δεν έχεις τίποτα. Κόβεις φλέβες… Κοιτάς ξανά τον διπλανό σου. Τι παραπάνω έχει αυτός. Γιατί!

Είναι ώρα να κοιτάξεις πολύ τριγύρω σου. Όχι τον διπλανό σου. Αλλά πιο μακριά. Χωρίς να ψάχνεις κάτι να βρεις. Κάτι καλύτερο. Κάτι χειρότερο.

Και μετά, είναι ώρα να κοιτάξεις εσένα. Τι μπορείς να έχεις. Και να πας να το αποκτήσεις!

Πήγαινε…

Πηγή εικόνας: sacredbough.deviantart.com

]]>
/archives/931/feed 1
Κοίτα με που πετάω… /archives/930 /archives/930#comments Tue, 25 May 2010 01:24:10 +0000 /archives/926 Ξαφνικά έχω επιλογές…

Κι ας είναι νωρίς. Και είναι παράξενο συναίσθημα τούτο. Ναι, έχω να διαλέξω. Να σκεφτώ. Να γευτώ. Και να ελπίσω. Να πλάσω και να “δω”.

Δε φεύγω αμαχητί. Δε φεύγω παρατώντας κάτι. Ούτε φεύγω τρέχοντας.

Θα μπορούσα να καλπάσω, όπως ακριβώς κάνει η ψυχή μου πάνω στο πεντάγραμμο συχνά-πυκνά. Κι όμως…

Δε φεύγω από κάτι. Ούτε και τα παρατάω. Από τι να τα παρατήσω; Κι από τι να κρυφτώ;

Δεν υπάρχει κάτι…

Δεν αφήνω κάτι…

Ούτε και στρώνω ψίχουλα για να ξαναβρώ μια μέρα το δρόμο.

Αλλά έχω επιλογές. Ευτυχώς!

Πηγή εικόνας: alashotokan.deviantart.com

]]>
/archives/930/feed 2
Σκαρφαλώνοντας ξανά… /archives/926 /archives/926#comments Sun, 16 May 2010 13:53:14 +0000 /archives/918 eleysina4.jpg

Βόλτα στην Ελευσίνα. Απόγευμα Σαββάτου. Με τον καιρό να αυτομαστιγώνεται και να μη λέει να αποφασίσει: ήλιος ή συννεφιά. Ένα πολύ ευχάριστο αεράκι έκανε τη βόλτα μας δροσερή και άνετη. Πέρα-δώθε, οργώσαμε την προβλήτα, φροντίζοντας να μας ανοίγει η όρεξη για το ψαράκι που θα ακολουθούσε.

eleysina.jpg

Γαλέος, μύδια, χταποδάκι, καλαμαράκι, τυροακαυτερή, χωριάτικη σαλάτα και μπόλικη ρακή, για να μας ζεστάνει, μερικές ώρες αργότερα, όταν έπεφτε το φως κι αποτραβιόταν μαζί του και η ζέστη.

Μου είχαν λείψει τέτοιες στιγμές. Έπιασα τον εαυτό μου να έχει χαλαρώσει τόσο, να έχουν αδειάσει τόσο λυτρωτικά οι σκέψεις μου, να είμαι τόσο ελαφριά και τόσο ανόητα χαρούμενη με όλο αυτό. Το απλό: Βόλτα με τον άντρα και τον κολλητό μου, ψαράκι σε μια πολύ καλή ταβέρνα που ανακάλυψα στην Ελευσίνα, κουβεντούλα άλλοτε ανώριμη κι άλλοτε ψιλο-σοβαρή, με άφθονο γέλιο όμως που δεν έλλειψε ούτε λεπτό.

eleysina2.jpg

Αυτό είναι. Η απόλυτη ισορροπία, τα πάντα, χωρίς να τα ζητήσεις, να τα σκεφτείς, να τα μετρήσεις.

Τι όμορφα που ήταν. Αφοπλιστικά…

eleysina3.jpg

]]>
/archives/926/feed 4
ΔΕΝ ΞΕΡΩ /archives/901 /archives/901#comments Wed, 05 May 2010 21:58:43 +0000 /archives/897 Σας ευχαριστώ, από καρδιάς. Σας ευχαριστώ που κατεβήκατε στην πορεία και διαδηλώσατε για μένα, για τον άντρα μου, για όλους εμάς, για σας κι εμάς. Ειλικρινά σας ευχαριστώ. Που ξελαρυγγιαστήκατε, που περπατήσατε, που κλάψατε, που μορφάσατε, που βρίσατε, που σταθήκατε, που θυμώσατε αληθινά. Ήταν απίστευτο το θέαμα.

Και δε με νοιάζει αν κατεβήκατε επειδή το ζείτε το πρόβλημα ή όχι. Επειδή ζείτε σε περιοχές σαν αυτή που ζω εγώ ή στα Β.Π.. Εάν πήγατε στην πελώρια πορεία για να κάνετε σκασιαρχείο, αν είστε επαναστατικοί τύποι, εάν σας καίγετε καρφάκι, εάν είστε κι εσείς εξοργισμένοι όπως εγώ.

Δε με νοιάζει. Με νοιάζει μόνο που κατεβήκατε σήμερα. Που πήγατε κι εσείς στην πορεία. Που σταθήκατε απέναντι από τους ΜΑΤατζήδες και κάνατε έστω και για λίγο κάποιους να καρδιοχτυπήσουν. Για τα χειρότερα…

Βέβαια τα χειρότερα, εκείνης της στιγμής, ήρθαν. Κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν, όπως πάντα άλλωστε, τη μέρα, το χάος, το αλαλούμ κι έκαψαν, λεηλάτησαν και τελικά, ναι, δολοφόνησαν. Κάποιοι άλλοι τους υποκίνησαν, τους πλήρωσαν, τους παρότρυναν για να το πράξουν αυτό. Όπως ακριβώς κάνουν και σε κάποιες άλλες πορείες, διαδηλώσεις, ενέργειες… Έτσι ακριβώς! Τόσο αναλώσιμη η ανθρώπινη ζωή.

Αν ήμουν δικαιοσύνη, θα κάθιζα τον Βγενόπουλο στο σκαμνί, με όλα τα ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ Μέσα παρόντα. για “συν-αυτουργία”. Πόσο μαλάκας πρέπει να είσαι αλήθεια, για να στέλνεις, να υποχρεώνεις κάποιους να δουλέψουν τέτοια μέρα, σε τέτοιο μέρος!!! Πόσο… και πόσο πλούσιος φυσικά. ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΝΩ!

Δε θέλω να πω τίποτα. Γιατί… δεν ξέρω. Στ’αλήθεια δεν ξέρω. Τι να πω, πώς να ζήσω, με τι να ζήσω, τι να περιμένω κι αν πρέπει να ζω, να ονειρεύομαι, να ελπίζω.

Και δεν ξέρω πώς θα είμαστε πια σε κάποια χρόνια από τώρα. Σίγουρα όμως, σε τούτη την Ελλάδα, με αυτή την ιστορία, το παρελθόν και το παρόν, οι περισσότεροι Εμείς, έχουμε πράγματι ακρωτηριαστεί. Γιατί αντί να σκέφτομαι αν θέλω να κάνω παιδί, σκέφτομαι αν αξίζει τον κόπο και αν είμαι σε θέση, οικονομικά. Αντί να σκέφτομαι ένα όμορφο γάμο, σκέφτομαι γιατί να τον πληρώσω και γιατί τελικά να τον κάνω! Αντί να σκέφτομαι ταξίδια, επιτυχίες επαγγελματικές, μπόλικη ρομαντική ευτυχία, σκέφτομαι απλώς αν θα καταφέρω να ζήσω καλά.

Άραγε… θα καταφέρω να ζήσω καλά εγώ;

Υ.Γ. Ελπίζω να μην αναρωτιέμαι σύντομα, αν θα καταφέρω να γεράσω…

Πηγή εικόνας: anderton.deviantart.com

]]>
/archives/901/feed 2
Πένα γεμάτη ευχές… /archives/894 /archives/894#comments Mon, 03 May 2010 20:04:22 +0000 /archives/894 Πεντανόστιμο το ψαράκι στην αυλή της Ελευσίνας. Αυθεντικό, καλοψημένο, ζουμερό, γεμάτο αλμύρα, ιστορίες και μαλακή σάρκα. Όμορφες οι βόλτες το πρωινό και τ’απογευματινό. Ο ξεχασμένος έρωτας που αναγεννήθηκε σαν την Αφροδίτη, κολασμένος, αλλά σε συσκευασία ροζ!

Αναπάντεχα, γλυκά, λίγο αμαρτωλά, πονηρά σίγουρα! Καλή η έκπληξη…

Ενδιαφέρουσα η βολτούλα στο παζάρι της Φιλαδέλφειας με χίλια-μύρια καλούδια να κρέμονται από κλωστές, σπάγκους, βάζα κι ενυδρεία!

Και πολύ τρυφερή η νύχτα μας στο ιταλικό εστιατόριο που ανακάλυψα στη Γλυφάδα. Μου είχε λείψει μια τέτοια, ρομαντική έξοδος μαζί σου. Οι δυο μας αποκλειστικά. Μια μικρή πολυτέλεια, γαρνιρισμένη σωστά.

Απολογισμός: Καλός! Ευτυχισμένος. Πολύ κοντά σε αυτό που ονειρεύομαι. Με τους ανθρώπους που αγαπώ, εσένα πάντα…

Πήρα ευχές από κει που δεν το περίμενα. Από ανθρώπους που ούτε που ήξερα, νόμιζα, πως έχω γενέθλια Πρωτομαγιά. Και με ξέχασαν άνθρωποι που τους περίμενα και την ήθελα την ευχούλα τους. Δεν πειράζει, η γεύση και η επίγευση κυρίως που έκλεψα φέτος στα γενέθλιά μου, ήταν εποικοδομητική.

Λίγο πικρή, όπως και οι τελευταίοι, δύσκολοι μήνες της ζωής μου, αλλά σίγουρα ένιωσα ότι έχω ανθρώπους που με στηρίζουν, που με αγαπούν και που μου δίνουν. Και είναι ίσως η πρώτη φορά στη ζωή μου, που έχω την ωριμότητα και τη γυάλινη “σοφία” να το δω αυτό. Και είναι πολύτιμο το συναίσθημα, τελικά.

Ακούω πάλι σειρήνες στο δρόμο. Είναι η 15η φορά σήμερα. Τι έγινε, σε Χάρλεμ εξελιχτήκαμε; Ζω σε κουκούλι. Δεν ξέρω τι θα γίνει όταν μου το τρυπήσουν όμως.

Πρωτομαγιά. Χρόνια μου πολλά. Και σας ευχαριστώ guys που σπαταλάτε μερικά δευτερόλεπτα που και που πάνω μου!

Αλήθεια. Ευχαριστώ.

Πηγή εικόνας: ioneek.deviantart.com

]]>
/archives/894/feed 2